a house-a home and learning

Picture Study / Artist Appreciation

2012-01-19T16:17:00.000+02:00

This year I want to incorporate more of Charlotte Mason's methods into our homeschool. We won't go full-out for a CM curriculum as we are Afrikaans speaking, but we will start the year with art and music appreciation. January is the start of our new school year and a great time to start with new ideas.

Last week we started with reading and revision, while this week we added the artist and composer. For the artist I chose Jan Vermeer, as we have a Time-Life Book about his life and works. I bought three of these series at a second-hand book shop for about R50 a book. They cover the life of an artist but also have a lot of prints from other artists. So we will be able to use the book for more than one artist.

I first made a selection of 6 works by Vermeer, those that are on full or even double pages. This week we will study Street in Delft. I wanted a picture that would capture the attention of the children and has interesting detail. That way artist appreciation starts on a positive note (and I will try my best to keep it that way).

Simeon had to look at the picture for about five minutes and had to try to see it in his minds-eye. Afterwards I turned the book around and let his describe what he saw. I think for a first time it went well and we will refine the process as we go on. Next week I want him to have a good look again and then try to copy it. That is also a good way for a person to become part of the picture.

Afterwards I propped the book on an old artist easel, so it will stay upright and in sight, and on a little side table in the passage from the rooms to the kitchen and near our dining room / homeschool table

I use a clip to keep the book open on the particular page. This also stops the children from turning the pages and looking at other pictures. The idea is that they concentrate on this one picture for a week or two.

I found this video very helpful. It shows exactly how Picture Study can be done.

This is a copy of the picture: The Bouquet of Daisies / Margueritas by Jean-Francois Millet that I downloaded from here:

What to do...?

2011-12-24T23:58:00.000+02:00

So here I am, on Christmas Eve, working, reading on the computer in stead of ...? Dad is working tonight, the children are in bed and I forgot to visit the library today. So onto the computer to read.

And reading through some Facebook comments I realised how overwhelming / complicated homeschooling can seem.

Just look at homeschooling. There is:

"School-at-home" - very formal curriculums that follow the government regulations
Homeschooling that is more informal but still uses curriculums to suit their needs
Eclectics that use a mixture of methods and curriculums
Classical approaches
The Principal Approach
Unschooling in varying degrees - even Christian Unschooling
.....

There is:

* Delaying academics - Better late than early;
or
* Accelerated Eduction

There are different ways to follow whatever one you choose with:

* Computer based education
or

* Book based education

* Unit studies - with curriculums or on your own
* Themed studies - using the curriculum
* Project studies

And also

* Lapbooking
* Notebooking

We use terms like: UNSCHOOLING or DESCHOOLING (do we understand it ourselves?)

There are different methods linked to different people:

Charlotte Mason and Guiding Natural curiosity - with a curriculum or without
John Holt and unschooling
Jean Piaget and cognitive development
Rudolf Steiner and Waldorf schools / homeschooling
Maria Montessori and the prepared environment
Raymon and Dorothy Moore and "school can wait" and "better late than early"
and more...

You can use your television OR dump it and never do any screen time (even no computers)

And then we talk about formulating your homeschool philosophy, determining your children's learning styles / personalities, and your own teaching style.

AND SO MUCH MORE

And all this can be very confusing to new homeschoolers; to those who want to homeschool but don't even know where to begin. It's even confusing for those of use who might have studied the "subject" for some years.

And to those new comers, sometimes the best way forward is to just relax, enjoy your children, read a bit more... before you decide.

And now that I clarified this for myself, I'm of to Google more methods, people, curriculums....

or maybe I will run away and have a short holiday before the next school year begins in 2012.

. . . and snails and puppy dogs tails

2011-12-15T22:22:00.000+02:00

Working in the garden today, gave me a chance to casually introduce the boys to some of the inhabitants of our garden.

Garden snail

Turning right side up, after we turned it upside down

Deterring any predators, especially humans

Later, we found more information about snails here. We learned that:

* there are many types of snails

* snails have shells

* they can live up to 15 years or some even 25 years

* they hatch from eggs and eat their own egg for calcium to grow the shell

* they take two years to mature

* they love plants and fruits

* they are predated by frogs, snakes and birds (and humans)

* And they look like this on the inside:

(from www.snail-world.com)

When Simeon saw his he asked: "How could people eat such a thing with all of this inside?" - (Hoe kry mense dit reg om slakke te eet met al hierdie goed aan die binnekant?)

My answer: "That's a good question, and seeing all this, I won't ever eat a snail again."

Other 'nasties' we found on a branch I pruned

When I told them the caterpillars could sting, Simeon shied away but Joshua came near to have a closer look.

We tried to Google this but it it's a bit more difficult that I thought to identify, should someone know please let me know what kind this is. And most important, should we 'keep' them or kill them.

I hope to do this on a regular basis to broaden their knowledge in an informal way.

School programme for 2012

2011-11-27T22:15:00.000+02:00

I'm posting this as a reminder to myself as to our programme for next year - 2012. This was due to a discussion on a Facebook homeschool group. From the books I've read about homeschooling I knew about USA regulations but this is the first time I saw a reference to South African regulations for school days / weeks.

It was stated that 36 weeks of school / 180 days are compulsory in South Africa.

The calendar for 2012 from this website:

2012 school calendar

Coastal provinces: Eastern Cape, KwaZulu-Natal, Northern Cape, Western Cape

Term	Duration	Number of weeks	Number of days	Number of public holidays	Actual number of school days
1	(9) 11 Jan - 23 Mar	11	(55) 53	1	(54) 52
2	10 Apr - 22 Jun	11	54	2 + 1	51
3	16 Jul - 28 Sept	11	55	2 + 1	52
4	8 Oct - 7 (11) Dec	9	(47) 45	0	(47) 45
	Total	42	(211) 207	7 (5 + 2)	(204) 200

- Dates and days in brackets ( ) are applicable to educators

Inland provinces: Free State, Gauteng, Limpopo, Mpumalanga, North West

Term	Duration	Number of weeks	Number of days	Number of public holidays	Actual number of school days
1	(16) 18 Jan - 30 Mar	11	(55) 53	1	(54) 52
2	10 Apr - 22 Jun	11	54	2 + 1	51
3	16 Jul - 28 Sept	11	55	2 + 1	52
4	8 Oct - 7 (11) Dec	9	(47) 45	0	(47) 45
	Total	42	(211) 207	7 (5 + 2)	(204) 200

- Dates and days in brackets ( ) are applicable to educators

Note: Schools in the coastal provinces will open a week earlier than the inland provinces in January.

Schools will therefore have a 42 week / 200 days year. There are two school holidays during term: 30 April and 10 August.

Ideas for determining school "time" for homeschooling:
(From the discussion on Facebook)

* Follow the school terms and holidays
* Homeschool 4 weeks, have 1 week off
* Or 8 weeks of school and 2 weeks off

The off weeks are spend at leisure, including outings - for the children - and mom catches up on whatever she wants / needs to do.

I grabbed my new day planner for next year, googled the school terms and highlighted the school holidays and public holidays / long weekends. This just gave me an idea how next year looks like.

I hope this will also help other homeschooling moms.

Octopus and scarves

2011-11-25T08:20:00.000+02:00

When Simeon asked for a octopus, as in Toy Story 3, I thought about the ones we made as children. So here he/she is:

Wool, a tennis ball, some string, googly eyes and thread is needed

I wanted to use strings of about 1 meter, so I used the security gate for the stairs to wind the wool around.

Insert a tennis ball for the head. But first I wound a piece of wool around the top to keep the wool together.

Wind a string below the ball and spread the wool around the ball.

To make 8 legs, first divide in two equal parts, then each again in two parts (four) and then all four into two again (eight legs).

I showed Simeon how to braid, but then re-braided all the legs. We will try this again in the December holidays as Joshua wants one too.

Add the googly eyes and form a mouth with the red thread.

Add a child for fun pretend play.

So, when you make something with and for the one boy, you end up making things for the other one too. I then had to knit a scarve for Joshua's Piglet, and then one for Tigger too. Simeon then wanted scarves for his Biebie and Tysie.

Minimalist Monday

2011-11-21T22:43:00.000+02:00

In the three weeks since I posted on Minimalism in our house the paced slowed a bit, but we are still on track. Now that I have the idea, it's always on my mind. I now would like to be at that day that our house is less cluttered, more open, has a lot less stuff in it, but for now we are on this journey. I do struggle with getting rid of stuff, all those magazine articles I kept for a number of reasons, the Bible study books that I got from someone, diaries since 1985, trinkets, etc.

The rhythm of my days is something like this:
Yesterday I kept it
Today it irritated me, so I got rid of it
Tomorrow I need it / want it back
And the day after that I'm over it

So...

I'm giving myself time,

room to grow

on this journey,

this way of life.

Books:
I have filled two crates with books to get rid of. I'm also back on BookCrossing and will set a lot of books free into the wild in the next couple of months.

Kitchen:
Moving all the plastic containers to the bottom shelf did not work. It would be to difficult to reach in the corner cupboard. This means we still have a very small cupboard for all our food. The only solution I have is to get rid of the tumble dryer and get a loose cupboard for that space. While our electricity bill in winter would be lower :-), we will have to look at another way of drying our clothes during the winter months.

More help in Minimalism:
I have decided to join the 29 days Giving Challenge after reading a friend's blog. I'm looking forward to the task of finding "new owners" for things in our house. I envisage that I might look at a ornament and pray to God asking whom will I give it to. Or when a name comes to mind, ask God what I can give that person.

It might be:
* prayer time
* my time as service
* a gift from my home
* money
* telephone call, a visit, a letter / e-mail
* or maybe just a smile and a hug

Childrens Mission and Prayer day at OM

2011-11-18T22:58:00.000+02:00

Together with our homeschool support group we attended the OM (Operation Mobilization) Children's Mission day this morning.

Introduction in the tent, decorated with the flags of different countries.

Each child got a passport and we were part of the orange team

We learned facts about the country and had an opportunity to pray

for Turkey - a musl1m country.

Many of the children remembered the earthquake and tsunami in Japan, but did not know that 3 earthquakes hit the country every day. Most are not even noticed. They also had to try to eat sweets with chopsticks.

Thailand is a Buddhist country. Monks are revered and even their parents have to bow down very low before them. The people of Thailand love their king and queen and small children are taken to the palace to meet the monarchs. Do not bring the gospel to them in an argumentative way as they do not like that.

Somalia is a poor country and plagued by famine, drought and war since 1991.

In Ivory Coast lots of children are abducted and sold as slaves.

The passports "stamped" with by the countries visited.

We had a lovely picnic lunch afterwards, but no photo taken :-(

Last Saturday we also attended the OM Missions Training base's "Pray for the World day" as a family. The program was similar and the students had a chance to introduce us to life in "their" country.

Looking in on life in "Indian" family home.

We also had an opportunity to taste some of the traditional foods.

Praying for Kazakstan.

I hope to use a similar idea at our family meal table to lead our children in prayer for other countries and missionaries.

Formulating a home schooling philosophy

2011-11-10T10:07:00.000+02:00

"And these words, which I command you this day, shall be in your heart: And you shall teach them diligently unto your children, and shall talk of them when you sit in your house, and when you walk by the way, and when you lie down, and when you rise up. And you shall bind them for a sign upon your hand, and they shall be as frontlets between your eyes. And you shall write them upon the doorposts of your house, and on your gates." Deut 6:6-9

I've read about homeschooling philosophies, thought about it, discussed some of it, but found it very difficult to formulate our own philosophy. Some of the books I read stated that you should have a philosophy but they never said what it actually means and entails or how to formulate it.

To contribute to a blogging carnival was therefore not for me, I thought. Persistent e-mails ;-) compelled me to see this as an assignment to complete by Wednesday. And to see how to put what I have at the back of my mind, to paper.

The first thing I did was to google “homeschool philosophy” to see what advise could be found on the web regarding forming and writing down our homeschooling philosophy.

I found Homeschool Curriculum Advisor to be of great help. The website leads you through questions and suggested readings of articles into forming your own philosophy. Through reading facts can be discovered and ideas formed or formulated regarding what parents will see as successful homeschooling, what their long term and short term goals are much more.

We are still in the process of discovery and formulation but this website already helped a lot. Over time I do hope to find other websites and books to help us fine-tune our philosophy.

So, this is what we have formulated so far:

We believe in God, that the Bible is God's word to us, that we believe in the creation of everything by God about 6000 years ago, and that God had planned everything before He even started, so He could speak all He planned into life. And even just tell the earth, the sea and the heaven to bring forth all He had planned. He also had a redemption plan set up; so no surprises should the humans He created, use the free-will He gave them .

Reading the Bible I found that God planned families, and that children should grow up in families (that's why they are born in families ).

The above-mentioned scripture will therefore be a guiding light in our homeschool.

Understanding our family, the personalities and temperaments, love languages, the way we learn / our learning styles, the way mom would like to teach (a teacher prefers their own learning style) also will help us in determining how we will homeschool and what curriculum we will use.

My next "assignment" for myself will be to search deeper into what God's plan is for my children and the way to go forward.

Just A Moment

2011-11-04T22:33:00.000+02:00

{A Friday ritual inspired by other blogs. A single photo from this past week.... no words.... just a moment captured in time. If you feel inspired to share.... leave a link in the comments with your moment.}

Minimalist Monday

2011-10-31T16:38:00.000+02:00

I need to give a progress report to myself about my minimalist drive. But it's quite difficult as I feel that I have not made huge progress in this time. I am however still in the run, and am now more decluttering than I did in the past.

Kitchen update:

all gone

a work in progress

The entrance to our house looks a lot better now that we have taken the two cupboards out. Both are still in the house :-( but out of the way. Need to sell them. We have more space at the dining room table and can walk past the children when they work.

But, we do not have enough space for food. We like to buy in bulk, small bulk, that is - rather the larger pack, than the smaller one when the former is cheaper per weight, etc. So, it's back to the drawing board -oh no, I'm not in the office anymore. Just back to the kitchen and the plastics cupboard, with more to get rid of, to make space for a new place for all groceries.

Our occupant on the kitchen cabinet, in the dark corner, has "moved out" to greener pastures. The hamster was buried under the red rose bush with lots of rose buds and blooms, to mommy's horror. I love my rose garden, the first one I ever have.

Another problem is that lot of things find their way to the kitchen, the things we use and do not put back in their place. Well, to be honest, a lot of things in my house do not have a fixed place. I'm a scatterbrain and can never even remember where those places are.

A book, a book, I already have a book:

Have to say this does not sound the same as in Dutch "Een boek, een boek, I hebt al een boek."

I really battle to get rid of books, and it's the BIG reason why I'm stalling in my quest for minimalism. I just seem to battle to decide which books should go. Ok, I know, but what to do with them. Ok, I know… I know … sell them.

I feel that the success of minimalising the rest of the house will be to start with all my books.

Minimalist Monday:

I do hope that by trying to make this a regular feature, I might stay on track. It already makes a big difference in my thinking. I now think twice about what to bring into the house, a lot of thought about what to let go, and how to get rid of it.

And my biggest hope is that in a practical and physical way we can teach our children that happiness is not linked to the possessions that we have, the income that we earn or business of our lives.

Just A Moment

2011-10-28T21:53:00.000+02:00

{A Friday ritual inspired by other blogs. A single photo from this past week.... no words.... just a moment captured in time. If you feel inspired to share.... leave a link in the comments with your moment.}

Prayer Rock - Petra Mountain - White River

2011-10-21T15:22:00.000+02:00

We lived on Petra Mountain in 2007.

One of the best places is the Prayer Rock,

quiet and with a magnificent view of the surrounding area.

Recently we visited and stayed over at Petra.

This gave us the opportunity to take more photographs and compare.

Simeon on his third birthday - 25 June 2007

Joshua a week before his third birthday (which was 26 June 2011)

More photos of Simeon at 3 years

With Ouma

Simeon and his friends Tshepo and Wayne

Simeon and Joshua - June 2011

Simeon, a week before his 7th birthday

Joshua, nearly 3 years

Because I knew I would have this opportunity, I planned beforehand and brought the same set of clothes that Simeon wore four years ago.

Impromptu Maths Lesson

2011-10-18T08:38:00.000+02:00

Lessons were over and we all had some free time. I worked on the computer while the children played. Then I overheard the following maths lesson:

"Joshua, how much is 1 + 2?" Simeon asked. I did not hear the answer but look at the maths sheet above, the answer was 12, and the sum read 001 + 2 = 12

And no, the photograph is the right way round. We are still working on numbers and letter writing.

One question was: "Joshua, how much is 3 + 3?" Answer "3". "NO!! It's 6!"

And the leniency of a brother: "Joshua, what is 0 + 1?" Answer "0" Simeon then said: "You are right, it's 1"

Can we become Minimalists?

2011-10-15T13:38:00.000+02:00

My SIL posted on facebook some of the "funny" things she did. At first I did not read them. Then she posted again about a week ago. And suddenly I realised, I need to do this myself. So, I read the link she provided: Becoming Minimalist. There and then I decided to DO something in our house.

I wanted to start at my desk. But in one way I just couldn't. Maybe I'm just to emotional attached and not totally ready to try. Now, a week later I realise that I needed to begin with something easier on myself. Going to the kitchen to fetch a glass of water, I saw the possibility to begin right there.

The kitchen is full of things - a lot we use regularly and a lot we haven't used in the past two years since we moved in here. And that was what I could deal with. So, I started, and then realised I wanted to take some photographs just to help me along the way, to see what has been, how bad things are now. To later see where we came from.

My kitchen before

We don't have a lot of cupboards in the kitchen, and not enough storing space. We are renting cheaply, so what we have, is it. I used the counter top for storage of fruit and veg and all sorts of things landed up there too.

With one very inquisitive little one in the house, who looks to be a tactile learner, everything in the house gets stored higher and higher. And the kitchen cupboards have the space to do just that. :-(

I decided to make things more practical and this is how it looks like now. My kitchen after... :-)

All the herbs and spices are now within easy reach. So much better when cooking not to have to fetch a chair to see what's in the back of the top cupboard. And I got rid of all those herbs and spices I never used. The not-so-often-used cups and flower vases are now up there.

Neater, more space and more pleasent to look at. The yellow and white tin is used for all those utensils that I often use, as we only have one drawer.

I also got rid of all the cookbooks I never use. We do not have a microwave oven any more so I do not need all those books.

But the best part was getting rid of two-thirds of my Tupperware. NEVER to be replaced by the same brand. There are lost of nice plastic containers at grocery shops now, if I ever need anything more, or need to replace a broken container. And I would say in total about half of all my kitchen stuff's gone.

We will have a take 2 and take 3 later on. But this was my beginning. I feel so much lighter. And great that I succeeded in such a venture.

Another site: Minimalist Mom

Our journey into homeschooling

2011-10-12T00:59:00.000+02:00

When one writes down the "road travelled" on a non-physical journey one sees clearer and discovers ways sometimes not realised. That is how I felt when I finished writing down our journey into homeschool. In doing so, I realised the full extent of God's guidance, promptings and provisions in these past 7 - 8 and even more years.

The first time I ever heard of homeschooling was while I was still attending high school. It was portrayed in a very negative light as homeschooling in the 1980's was illegal in South Africa. And how could a mother ever think that she could teach her children without any teacher training!!! Why, our teachers had to study for 4 years to do this. That's what I thought too. These parents were sent to jail (according to what we heard then).

In 1996 homeschooling was legalised and more articles about it appeared in newspapers and magazines. We discussed it at the office and the secretary was very much against it. Her sister was a teacher (who studied four long years on how to teach and all the stages a child goes through, etc. etc. etc.) To me it started to feel so right, just the thing I would love to do with/for my children should I ever have them.

So many things changed in South Africa and the old ways were no longer good enough, or were despised as institutions of the apartheid regime. The national curriculum for schools was changed. Outcome based became the buzz word. It failed to produce the planned outcome. A new one was planned. Curriculum 2005 would be the ultimate…. And the children were the victims.

We were called into missions and attended missions training, where we were also exposed to homeschooling families, and families sending their children of the school on the same mission's base. I wondered at the different decisions that Christian families make in the same situations. I'm still wondering but do realise that every family is different.

At the age of 37 years I found myself looking down at the most perfect baby ever born. ;-) Beautiful, so small, so vulnerable and so impressionable. I wasn't a young mother, maybe just as inexperienced but with a lot of life experience. I knew that I wanted to spend my days with my son, not running around from work, to school, to extra murals and back home to a frozen meal. Work and running an office, even taking over a business offered to me, all lost its flavour. Been there, done that. Now there was something far more important and precious in my life.

A lot of ideas and parenting ways where thrown out of the window - I wanted to protect and cuddle, hold and nurture this baby. Later, at La Leche League meetings, I found out that what I was already doing was called attachment parenting. I read more and found a book in the library called "The Homeschooling Handbook" by Mary Griffith. I entered homeschooling though the unschooling door and liked the idea. I made a friend, Sally, also a new mom her, and far more "weird" than I could ever be. We felt the same way about a lot of things and spoke about homeschooling our children.

Wondering where the schools would be in 7 years time when my child had to start his schooling, I started making plans to homeschool our child. I borrowed two homeschooling books from a friend, Merinda, who already homeschooled their children. They were (and still are) an example to me, even while living far away and visits are minimal. "Educating the WholeHearted Child - A handbook for Christian Home Education" by Clay and Sally Clarkson and "Before Five in a Row". These really helped us on the homeschool journey.

While attending a La Leche League meeting a leader gave me the book "Homeschool Burnout" from Raymond and Dorothy Moore. It's now known as "The Successful Homeschool Family Handbook". This book helped me a lot with understanding the "Better late than early" concept (a book that I haven't yet read).

Simeon

(RRADPhotography)

We moved to Petra College in White River. Here we met a family that had homeschooled their children, and gave me a lot of encouragement to keep on planning for homeschooling. Other families drove the 15 km to town to drop their children of at government or private schools.

Our situation changed and I had to go back to work. I realised why I didn't like my profession anymore but stayed on for 18 months. Simeon had to attend a pre-school and hated it. But he loved his teacher, juffrou Karen. The only days he liked was "weekend!" and looked forward to the "pink" day, Saturday. He did not like Sundays and at one time told me that was because the next day was Monday - at four years of age! Even after 18 months he was not settling in and they talked about ADD / ADHD and retilin. I couldn't believe the change it my calm and contented child, who always slept well even as a baby. Remember those charts where they tell you your baby should be awake for so many hours and then sleep for so long? That was Simeon to the tee.

One mistake that I made here was to ask teacher friends advise regarding preschools. Looking back I should have taken Simeon to a play group or done more reseach and asked other parents for advise.

Then an added reason to homeschool came our way. A beautiful, wanted, surprise present from God, we named Joshua. Homeschooling two children was far better that doing it only for one, I felt. But with my two sons born 4 years apart I started wondering if they will be friends when the first starts school with it's focus on age separation. Or will they just pass each other in the passage every now and then.

And an even better reason came along, which I wish didn't exist. No, not another child but speech problems, that could be fixed but could better be handled by the competent team of the Department of Communication Pathology at the University of Pretoria. We had to move again, and this time for the benefit of the children. And I decided to stay at home for their benefit too.

Simeon was diagnosed with Apraxia of Speech (AOS). I blogged about it here in Afrikaans. It means that he has difficulty in planning and programming speech movements and each child has his/her own set of easy to extremely difficult sounds - those he just can't form. The professor advised me to keep him at home and to not send him of to Grade 1. Oh, THANK YOU!!!! While I had pages and paged of reasons to homeschool this was at this stage the best one to present to all our critics and family. It was found that children, who were forced to correctly pronounce those difficult sounds in incorrect ways, would not be able to use that in other words. Saying "cat" correctly does not mean he will be able to say "car" or "flat". The child will then NEVER be able to correct his speech. A chance I was not willing to take with my child's future.

We started with "deschooling". For more than a year I would still hear, first frequently then later less, these words:" Maar in Juffrou Karen se skool…" (But in miss Karen's school), or "Juffrou Karen het dit (so) gedoen", (miss Karen did it this way) or "Juffrou Karen sê" (miss Karen said). Simeon just wanted to draw line drawings with black pens. I later convinced him that colours are so beautiful and he started using them. He played and played and played, mostly free play. We did some crafts, but he liked the drawing because that was free, with no interferences.

When Simeon was about 3 years old, a missionary friend told us that God showed her Simeon is a "visual learner". Nearly every day I can see that in our lives. Simeon likes to draw or play out things he has seen on experienced. He draws a lot of volcanoes after we borrowed videos from the library. And sky scrapers after seeing a photo in an e-mail. He likes to play Cars. Or copying scenes from Pasela.

Flo's garage

tractor tipping

making whole lemon preserves while watching Pasela on television - now adding the juice

Joshua is now 3 years old and shows the same speech problems but has as yet not been diagnosed. It might be of a lesser extent and because we are aware of it, can be treated at a much earlier age. I just think that by the time both boys can speak fluently, we will not be able to go back to government schools.

Now, looking back, I can see that God has prepared the way for us into homeschooling from even before our children were born. And even before that. He made it attractive to me, He laid it is my heart. Well, I believe God planned us as the parents for Simeon and Joshua to prepare them for their task that they were created for.

He constantly brought homeschooling on our road and constantly brought people on my road that were positive about and even did homeschooling themselves. Books came my way; I even got books from

America

And when our main reason to homeschool now, does no longer exist I know a new one will come along.

A little bit of jam

2011-10-09T23:49:00.000+02:00

A friend gave us a punnet of blueberries - about 250 grams. I thought of eating them, but then Simeon asked about making blueberry jam. It took some time to make mom understand that that was what Sal's mother did in "Blueberries for Sal" by Robert McCloskey

Now, I have in the freezer a good amount of strawberries, pulped, for jam making, but not enough sugar. And lemon juice for making lemonade, with the same sugar problem. But 250 grams of blueberries? Well, lets try it out.

They just love measuring on my old scale (pounds and ounces)

Into the smallest available pot , adding about three table spoons of sugar, and a little bit of fresh lemon juice.

Bubbling all nicely after the sugar melted

Will it set?

Just enough for four open sandwiches served with mascarpone.

Testing / tasting all set up.

Good!!!

And my verdict: we overcooked it and it was difficult to spread, with maybe a little bit to much lemon juice. But otherwise tasty. And very easy to make a little bit of jam with a small amount of fruit. The added advantage was that I did not have to sterilise any bottles.

Blogging and Sharing - or not?

2011-10-08T21:06:00.000+02:00

Blogging

So, I haven't been blogging regularly the last weeks/months/years. WHAT, so long? But I have been reading other blogs. And then made a mistake. To compare my blog, my less fluent writing and sometimes non-existent homeschooling programme. And I failed in my own eyes. I became miserable and didn't want to blog and talk about what we are doing.

So, I decided to give my blog a facelift, become part of the SA Carnival of Homeschoolers. To write about our doings and my faults. To go back to recording our wobbly homeschooling journey.

This way I will create a diary and be able to look back and see that we have made progress. That Simeon and Joshua did learn and can do more than they can do now.

Sharing - or not?

Some months ago, we attended a Friday evening worship service. It was our first time and we didn't know it would take so long. So I landed up in the mother's room with two other mothers and their children. As with all conversations schooling came up. "No, Simeon is not attending a school. We homeschool." So, the question was which curriculum we use. "None. We "unschool" with a Charlotte Mason twist." You could (again) cut the atmosphere with a knife. "Oh, the poor little bloke, he will never be able to …. (fill in whatever he won't be able to do).

And then the one mom asked "So, what do you do? Isn't it difficult?" "We….." I couldn't finish the sentence as the other mom, with two children embedded in the school system said "My friend's sister is homeschooling, and she says it's so difficult. She battles through all that the kids have to do, and….." I stopped listening actively and gave my full attention to my sons. If they did not want to listen to the one in their midst who IS homeschooling and rather talk about a relative of a friend experience, who am I to interrupt.

Conclusion

So, now I'm going to share what we are learning to those people that want to know. And keep quiet to those people who would rather not.

The Country Diary of an Edwardian Lady

2011-09-01T20:46:00.000+02:00

There I was, doing my little "I found a treasure" jig. Luckily, this time I was alone in a second-hand book shop. A little shop in a garage not far from my home. I like looking at these out of the way and out of sight shops and at book tables for treasures and especially out-of-print Afrikaans children's books.

But on this day I was dancing my jig because I found "The Country Diary of an Edwardian Lady" by Edith Holden.

To me it feels as a must-have for a home-school mom that likes the Charlotte Mason method of Nature Study. Edith Holden wrote and illustrated the diary in 1906. It was only discovered 70 years later and published in 1977.

Each month starts with some facts about the name of the month, important days and some mottos or ditties about that month.

She added a lot of poems, personal thoughts and observations.

And her beautiful paintings and drawings shows her observation of and love for nature and the changes that seasons bring.

Below is a photograph of the page dated Sept 22, 25 and 30, with a poem of Jean Ingelow and a painting of Fruit of Wild Guelder Rose (Viburnum opulus)

Full page paintings

I love dried leaves and always pick them up to sketch later. So I like looking at this page to see how Edith Holden captured them.

Poems and paintings complement each other.

Karen Andreola wrote in her book "A Charlotte Mason Companion: Personal Refelctions on the Gentle Art of Learning" about this book and also about Mother Culture. Since that time I wanted to own my own copy. And now I treat myself to some time alone reading and admiring this book.

Cars Parking Board

2011-08-23T14:47:00.000+02:00

When I saw the post about "Colour Fun #5 - A Colour Car Play Mat" at Love and Lollipops I knew it would be a great idea to make one for Joshua to help him learn his colours.

I took the back board of a A2 size calender and painted it black.

Measuring and cutting coloured blocks to fit our board. I first looked at all the cars we have and decided then on all the colours we needed, so we also needed brown, orange and black.

Pasting and deciding where all the blocks should go.

I did this during Joshua's naptime but Simeon came to help with the lay-out.
I added the lines with white paper strips. One row of parking spaces with big coloured blocks was added for the bigger trucks, tracktors and cars.

I liked the idea of adding stop streets at the junction of the roads. In South Africa we drive on the left side of the road, so this is made for our country.

Playtime!!! Simeon showing his brother where all the cars should go.

The quality of the photo's are not great as they were taken by cellphone, as our camera was in for repairs.

Trip to Mozambique

2011-08-19T00:38:00.000+02:00

Just before the winter holidays we went to Mozambique on a joint missions visit and holiday. We did not want to drive through to Bilene in one day and decided to stay over at Petra College near White River in Mpumalanga. We previously lived there - 2007 / 8.

Legogote (Lion), situated partly on Petra College’s land is a well known landmark in the area and can be seen from afar. At the foot of the Mountain was a shop that was used by transport riders during the end of the 19th century. I always told Simeon we lived on the lion’s tail.

Friends at Petra College – Magriet en Dietmar.

Lucy and Tshepo (Simeon's friend)

The best part was visiting with our friends and catching up on each other's lives.

Joshua asleep with his dog and little Piglet (that I lost on the Bilene beach – I feel so bad about that).

“There’s a full moon over Mozambique tonight” A haunting song. Full moon at Bilene and beautiful.

Simeon just fell down and made sand angels. I love his spontaneity, and the way he can see an opportunity (even if there is no snow).

The view from our stoep of “our” house.

Progress comes to Xai-Xai and the children could enjoy a Kentucky ice cream.

What I like about our visits is that we see the progress taking place in Mozambique. There are Shoprite shops in most of the larger towns now and you can even pay in Rands.

The church we have been involved with since 1999.

Pastor and Mama Macome. They just keep on going and the church grows. In January / February 2012 a cross will be planted there.

Any time is play time, especially when your parents visit a place where a large part of the garden is just sand.

Cashew nut ‘trees’. The best ever.

Simeon on the beach at Praia de Xai-Xai (pronounced "chai-chai").

My cappuccino at a beach hotel in Praia de Xai-Xai (the cheapest lunch we ever had as family, especially with the Rand – Metical exchange rate)

Praia de Bilene. Simeon and Joshua enjoying the cold water at the lake. It is much bigger than before the 2001 and 2002 floods and is drained to the see yearly to maintain the waterlevels.

Planting rocks, pears and potato – hoping they will be reaping before the end of the week.

Playing in the biggest sand box, right in front of our house.

Joshua having fun.

A ship leaving Maputo harbor.

On Friday we went back to Petra Collge. The road back home was TOO long for two small active boys (and their parents!) Friday afternoon traffic in Maputo and road works did not help. Night fell when we entered South Africa. We had problems with our vehicle; the radiator van belt broke 10 km before Malelane. We thank God it did not happen inside Mozambique near some small village. We were helped promptly in Malelane by a mechanic on stand-by just for such incidents on the N4.

Old Joe

Between Nelspruit and Waterval Boven, on the Schoemanskloof road, is this rock. When the road was built the workers found this rock and decided it looked just like their supervisor – Old Joe. It became a beacon on the road. Now it’s painted regularly - sometimes to depict events in the area.

The Millys we stopped at didn't look the same as a week before. They told us a spark from a hearth in the restaurant set the thatch roof alight and burned down the restaurant and two shops during Friday afternoon.

We were glad to be home again and decided against travelling by car that far again (for now that is).

Home made playdough

2011-08-16T00:36:00.000+02:00

I have changed the recipe to make a nicer playdough. It's softer, keeps longer and is not so hard on hands.

1 cup flour

1/4 cup salt

2 teaspoons Cream of Tartar

1 cup water

4 table spoons of olive oil

1 teaspoon food colouring

Mix the water, olive oil and food colouring in a pot. Add the flour, salt and cream of tartar. Heat on medium heat, stirring continuously until it forms a ball. Be careful that it does not burn.

Let it cool off a bit and then kneed for some time to mix it well.

When it has cooled off it can be stored in zip-loc bags or air-tight contained.

I found that the added olive oil keeps the dough soft, pliable and keeps my hands soft.

I also found that the playdough did not dry out so fast neither formed a white salty crust.

When the dough becomes dry, add a little bit of olive oil and not water.

(I made this batch in the beginning of February and my children still play with it.)

Ons 67 minute vir Mandela dag

2011-07-18T22:30:00.000+02:00

Eers het ek nie regtig geweet wat ons as TO gesin met klein kindertjies kan doen nie. Gister het ons saam met my ma langs die natuurreservaat oorkant haar huis gaan stap. Daar het papiere, bier en koeldrankbottels, plastieksakke, glas, en nog meer langs die straat gelê en dit het sleg gelyk. My ma het opgemerk dat as al die inwoners net die straatgedeelte reg voor hulle huise sou skoon hou, dit soveel beter sou lyk. Ek weet sy doen dit gereeld voor hulle kompleks.

(die berg natuurreservaat - nou omhein)

Ons het begin om van die vullis net op hopies te gooi en later in 'n plastieksak, wat daar gelê het, te gooi om. Dit was nie baie moeite nie en die kinders het gedink dis nogal pret.

Net daar het ek gedink dis 'n goeie projekkie vir die kinders om mee te begin. Ons doen iets vir die gemeenskap, dis min, maar die kinders kan daaruit leer.

So, gister het vir 30 minute getel. ;-)

Vanoggend het ons toe die ander 37 minute (plus) gespandeer om van die vuilgoed langs "ons" straat op te tel. Simeon het nie meer gedink dis pret nie, maar ek het tog 'n verandering opgemerk toe ons oor besoedeling begin praat.

Die deel wat hom werklik geraak het, was toe ons begin praat het oor wat gebeur met die goed wat in die straat lê. Eers spoel dit in die straat af met die eerste reënbui. En daarna in die spruit. Hy erken dit lyk nie mooi nie. "Maar waar gaan dit heen?" was sy volgende vraag. Na die Krokodilrivier, die Limpopo, daar verby Xai-Xai, waar ons laasmaand was en dan in die see, was my antwoord.

Waar die walvisse en dolfyne dink dis jellievisse en dit dan insluk. Dit verstrengel in hulle ingewande en hulle gaan dood. (inligting te danke aan die ou Beeld artikel wat ek vanoggned gelees het).

Dit het hom skielik baie geinspireer en hy het baie meer vuilgoed begin optel. En ek is bly hy het begin insien waarom ons dit moet doen. Ons kon egter nie alles optel nie, dit was net te veel. Naby ons huis is 'n kafee en roadhouse, en baie mense gooi hulle papiere, servette, sigaretpakkies ens daar neer.

Vir ons is dit hopelik net die begin. Die beplanning is om dalk een keer per maand 67 minute af te staan aan die gemeenskap om ons.

Idees wat al vannaand in my kop draai:

besoek 'n blanke plakkerskamp
besoek aan 'n ouetehuis
vind uit van 'n gemeenskapsprojek om die spruit skoon te maak...

Wasgoeddraadtent

2011-07-16T17:09:00.000+02:00

Die wasgoeddraad is net die regte plek vir 'n tent. Veral as die kinders altyd met die vars, gewaste, nat handdoeke of lakens wil speel. Dus het Donderdae wasgoeddraadtentdag geword.

Ou lakens, 'n vlag, en 'n tafeldoek word die "mure" wat met knypers (hollandse woord vir wasgoedpennetjies - 'n te lang woord) aan die draad en aan mekaar vas gemaak word. Dit oefen ook sommer daardie fynmotoriese spiertjies in die hande.

Die tonnel wat ons by Amerikaanse sendelinge gekry het, word die ingang. Dankie past Bill. En ons oefen sommer speel-speel daardie groot motoriese spiere en dwing die kinders om te kruip.

Nou word daar gewag vir die eintlike idee van die tentjie - piekniek en storietyd.

Mamma moes net keer of die hele huishouding se kussings, dufets en komberse word uit gedra na die tent toe.

TIED DOWN?

2011-05-08T23:39:00.000+02:00

by Edgar A. Guest

"They tie you down," a woman said,

Whose cheeks should have been flaming red

With shame to speak of children so.

"When babies come you cannot go

In search of pleasure with your friends,

And all your happy wandering ends.

The things you like you cannot do,
For babies make a slave of you."

I looked at her and said: "Tis true

That Children make a slave of you,

And tie you down with many a knot,

But have you never thought to what

It is of happiness and pride

That little babies have you tied?

Do you not miss the greater joys

That come with little girls and boys?

"They tie you down to laughter rare,

To hours of smiles and hours of care,

To nights of watching and to fears;

Sometimes they tie you down to tears

And then repay you with a smile,

And make your trouble all worth while.

They tie you fast to chubby feet

And cheeks of pink and kisses sweet.

"They fasten you with cords of love

To God divine, who reigns above.

They tie you, whereso'er you roam,

Unto the little place called home;

And over sea or railroad track

They tug at you to bring you back.

The happiest people in the town

Are those the babies have tied down.

"Oh, go your selfish way and free

But hampered I would rather be,

Yes rather than a kingly crown

I would be, what you term, tied down;

Tied down to dancing eyes and charms,

Held fast by chubby, dimpled arms,

The fettered slave of girl and boy,
And win from them earth's finest joy."

Pay it Forward - Gewysig

2011-03-25T21:24:00.000+02:00

Ek het hierdie op 'n blog raakgesien en besluit om deel te neem al is dit so laat in die jaar. Ek het 'n nuwe uitdaging nodig en iets om te doen / skep.

"So the lovely Angel, a very famous ADHD mom and also the absolutely amazing Cupcake Lady, has come up with this grand initiative called Pay It Forward. This is a Year Long Meme, and I have until the end of 2011 to complete it.

pay-it-forward

Here’s the rules:

The blogger posts the rules in a blog post along with a promise to send something they have made- with their own two hands- to the first 5 people (or 10 or 25 or 50 depending on how ambitious the blogger is) who leave a comment on this post saying they would like to take part. The rules are simple.

1. The blogger posting the offer must send something before the end of 2011 to the commenters who ask to be included. - Ek gee myself tyd tot einde Maart 2012

2. What is sent to the commenters must be handmade by the blogger.

3. The commenters who ask to take part must post the same offer on their blogs, and then send something handmade to the number of commenters who ask to take part, and so on and so on." - Maar ek gaan niemand hieraan hou nie. Dis jou eie besluit of jy, hoe en aan wie jy hierdie wil aanstuur (pay it forward)

So ek het besluit om saam te speel en sal vir eers vir die eerste 5 persone iets maak. EK sal ook daaroor blog. Ek gee myself ook 'n jaar, so dit sal einde Maart 2012 eindig.
(Suid-Afrikaners alleen behalwe as jy dit in Gauteng kan kom afhaal.)

Troue van die Jaar

2011-03-18T20:31:00.000+02:00

Onlangs het ons Simeon en Joshua se suster se troue bygewoon. Hulle het hul eie trou venue naby Nylstroom begin en hulle het eerste daar getrou. Dis 'n pragtige plek teen die berg met 'n mooi uitsig noord na Nylstroom. Mens kan in die aand die liggies sien.

Anneke het so pragtig gelyk en Chris natuurlik ook.

Anneke

Anneke en Chris

Foto's geplaas met toestemming van die ateljee Foto Uniek in Nylstroom

Foto Uniek - op facebook

Ons spesialiseer in troufotografie, sowel as DVD produksies. Ons doen ook raamwerk. As u 'n fotograaf benodig kontak ons gerus
Sel: 0826825396 Kantoor ure : 014-7171108 email: fotouniek@pcwireless.co.za

Web: www.fotouniek.co.za

Pappa Johan en susters Anneke en Jolene

Jolene op haar troudag in September 2010 - saam met haar pa en ma. Die troue was in Stilfontein gewees.

Die eendjie se soektog - deur Simeon

2011-03-03T15:38:00.000+02:00

Simeon hou baie van die "Paint" program op die rekenaar. Hy teken baie prente. Vanmiddag het hy hierdie een geteken. Hoe meer hy teken hoe beter word sy beheer van die muis.

Daar is ook 'n hartjie, druiwe, suurlemoen en 'n praatblokkie. En 'n hoofstuk 1 en 2.

Natuurstudie

2011-02-28T18:03:00.000+02:00

Idees wat om met die kinders te doen, kan op die snaakste tye kom. Soos een oggend toe ek kon ontspan in die kar omdat ek nie hoef te bestuur nie, sien ek langs die pad ‘n miernes. Dit is teen ‘n lamppaal opgebou. Onmiddelik het ek gedink aan die moontlikheid om dit saam met die kinders te gaan bekyk, en sommer ‘n Natuurstudie-les daarvan te maak.

Dit het die week egter gereën en ander dinge het voor geval, maar elke keer wanneer ons daar verby ry, dink ek daaraan.

Meer as ‘n week later, op ‘n bewolkte dag, was ‘n wandeling na daardie miernes net die ding om die twee kinders uit die huis te kry. Ek het twee skoon tekenboeke vir ons ingepak, waterbottels en ‘n verversinkie.

Tot my aanvanklike ontsteltenis was die nes erg beskadig deur ‘n grassnyers van die stadsraad. Eers later het ek besef dat dit tot ons voordeel was, ons kon die nes beter waarneem en ook oor ‘n tydperk daarna waarneem hoe die miere die nes kan herstel.

Ek het ook ‘n stukkie afgebreek en ons kon die termiete (met wit lywe en rooi koppe) binne sien beweeg. Indien die nes heel was sou dit vir my baie moeiliker gewees het om die nes te verniel.

Inkopielys: ‘n Insekte-gids vir Suid Afrika / Gauteng

Daarna het ons na die spruit geloop om te kyk of daar iets te sien is. Op die brug het Simeon vir my die neste in die riete gewys en ons het sommer net daar gaan sit, tot die verbasing seker van die verbygaande motoriste. “Dis hoe regte tuisonderrig lyk!” wou ek vir hulle sê.

Ons het neste geteken en gekyk na die voëls wat hulle maak. Daar was drie verskillende vinke besig in die verskillende neste. EK het nie 'n verkyker en voëlgids saam geneem nie, dus kon ons nie almal positief identifiseer nie.

Simeon het met groot konsentrasie die nes geteken wat aan riete was op ‘n ‘eilandjie’ reg voor hom. Die volgende dag was daar ‘n groot wolkbreuk en het die water blykbaar so 15 sentimeter onder die brug deur gespoel. Die “spruit” het 25 meter breed geloop en die nes en riete het weggespoel.

Simeon het ook vrae gevra oor die beton pyp (stormwater) en ek het verduidelik hoe dit werk. Ons het ook gepraat oor:

besoedeling in spruite en mense wat sommer net afval daar stort
die geroeste blikkies en eiendomsagentplakaat wat veroorsaak dat die water suur word
die doel van riete in ‘n rivier – om water se vloei stadiger te maak en dit dien as watersuiweraars
vleilande – daar is een net stroomop van ons.

Later is ons na die anderkant van die brug, waar ons twee Witkeelswaels (white-throated swallow) gesien het. Die jongetjie het op ‘n takkie gesit in ‘n struik, terwyl die ouer onder die brug deur gevlieg het en soms kom sit het. Dan is ons bekyk om te sien of ons nie slegte intensies het met die kleintjie nie.

Ons kon dit maklik herken aangesien die swaeltjies ‘n wit onderkant het met ‘n swart borsbandjie.

By die huis het ons in die voëlgidse na verskillende vinkneste gekyk en besluit die een wat ons geteken het was die Kaapse Wewer se nes. Volgende keer neem ek die voëlboek en ‘n verkyker saam. Ek het ook besluit om Simeon aan te moedig om voëls te kyk en om vir hom ‘n lys te kry om alles wat hy gesien het aan te teken. So kry ek twee maats om mee saam voëls te kyk – een van my baie afgeskeepte stokperdjies.

Na ‘n paar dae het ons weer na die miershoop gaan kyk. Die nes was amper herstel. Daar is ook ‘n ander mier nes aan die “voet” van die termiete se nes, ‘n simbiotiese verhouding?

Die nes word herstel.

Die nes het 'n breë gang aan die suide kant.

Dit lyk of mens jou hand daarin kan druk.

Twee mierneste by mekaar, die een van van die rysmiere

links bo en die swart miere se nes regs in die middel.

Ant message from God

2011-02-14T13:04:00.000+02:00

This morning while I came down the stairs to get the vacuum cleaner to clean upstairs I saw something behind a chair, but at first did not recognised what it was. Then my brain told my to go check. Went back and I looked! This is what I saw.

On this day God told the ants to show me He loves me, us, in this house.

Ons eerste Lapbook!!

2011-02-10T23:09:00.000+02:00

‘n Tyd gelede het ek twee plakkeralbums gekoop “Open your Shop – Toy Shop” en “- Pet Shop”. Die idee was om dit vir ‘n goeie doel te gebruik en nie net die plakkers te plak en die res te mors nie. Ek wou graag ‘n goeie leerervaring met hulle skep.

Nadat ons ‘n paar troeteldierwinkels besoek het om Simeon se hamsters te verkoop het ek die idee gekry om ‘n lapbook met die “Pet Shop” album te skep – die doel waarvoor dit tog gemaak is, is “open your shop”. Op hierdie wyse kon ons ‘n praktiese ervaring – besoeke aan die troeteldierwinkels – omskep in verdere leergeleenthede – skep ‘n eie troeteldierwinkel.

Ek wou al vir ‘n hele tydjie ‘n lapbook maak saam met Simeon, maar ek het nie mooi geweet hoe nie. Ek wou so graag ‘n lapbook sien, maar waar? Die internet het dit net “nie vir my gedoen nie”. En so leer ek iets oor myself, ek is ‘n visuele leerder, wat ook my tassin wil gebruik (tactile learner). Ek wou ‘n lapbook sien en daaraan vat, dit oop maak, dit ervaar, dit omdraai… en miskien ook nog ruik en proe? ;-) In November 2010 het ons die Homeschool Expo in Johannesburg bygewoon en daar het ek die geleentheid gekry om dit te doen. Lapbooks het ‘n werklikheid vir my geword.

Selfs voor dit het ek baie webwerwe besoek en goeie raad gekry. Veral op www.squidoo.com/lapbooking is daar raad oor hoe om dit te doen EN hoe om dit nie te doen nie.

Ek het baie idees vir lapbooks gehad maar niks wou werk en in plek val nie. Maar die “Open Your Shop” boekies was vir my ‘n baie goeie idee vir ‘n maklike eerste lapbook. En so kon ek dit positief bekendstel aan my visuele leerder, Simeon.

Raad wat vir my baie sin maak, is om met klein boekies (genaamd minibooks) te begin en nie met die hele lapbook nie.

Al die minibookies reeds in geplak

Ons het dus eerste met die “troeteldierwinkel” self begin. Ek het baie daaroor gedink en wou hê dit moet soos ‘n regte winkel lyk, ‘n bietjie drie-dimensioneel. Soos die winkels wat ons besoek het. Heelwat nagte se beplanning en oordink oor hoe die miniboekie nou eintlik moet lyk, het eers verby gegaan voor ons begin het.

Ons het die kartonvoorblad van die plakkeralbum gebruik as die winkelfront. Simeon het sy winkel sy eie naam gegee en ook sommer beveel ek moet skryf “Geen skelms toegelaat”. Wel, dis sy boek, wat kon ek anders doen?

Die miniboekie bestaan uit ‘n karton wat in drie dele verdeel is en die twee buitenste derdes word bo-oor mekaar na binne gevou. Die middelste deel se agterkant word dus op die lapbook vasgeplak.

Die voorblad maak na links oop

Maak die regterkant oop

Die plakkeralbum het ‘n plakbladsy wat ‘n buite area is. In die Noorde van ons stad is daar ‘n troeteldierwinkel wat ook ‘n groot buite area het. ‘n Goeie idee was dus om deure na “buite” te skep op die een bladsy. Ek het die ekstra karton na binne gevou en aan die linkerkant ‘n stuk in geplak vir die ander deur.

Die “buite area”

Simeon het vir rakke gevra en self besluit wat daar uitgestal moes word. Ek het dit op die een deur geteken omdat daar nie nog plek was nie.

Daar was drie winkelbladsye in die plakkeralbum en dus was een stuk karton nog oop. Simeon het sommer sy eie hokke gemaak en diere in gesit. By die katte is bakke met katsand en ‘n waterbak. Die slang se hok het ‘n sleutelgat sodat niemand dit kan oop maak nie. Die visse se vistenk het ‘n waterfilter en waterpyp net soos die vistenk in “Nemo”. Die voël sit op ‘n stokkie en daar is kos en water in sy hok.

Dit het egter baie “leeg” en sonder doel gevoel. Daarom het ek al die diere neer geskryf in potlood. Soos Simeon leer lees en skryf sal hy dit dan oorskryf in pen.

Met die ander plakkers het ek ook die volgende geskep:

‘n wiskunde miniboekie (optelsomme met prentjies, nie syfers nie)
Pasmaats
‘n Miniboekie met “Watter een pas nie?”
Woorde (Die diere is op die een kant en die woorde op die ander kant. Die woorde is nie in dieselfde volgorde nie, so Simeon moet dit opsoek.)

Agter op die lapbook het ek ‘n koevert gemaak waarin A5 papiere is waarop Simeon vir my ook ‘n troeteldierwinkel geteken en geplak het.

Simeon is baie trots op sy eie lapbook Troeteldierwinkel. En wou sommer onmiddelik begin met die speelgoedwinkel – om 16:45 in die middag.

‘n trotse Simeon met sy eerste lapbook

Ek is baie bly dat dit goed verloop het, Simeon positief gemaak het vir hierdie metode en ek hoop dat dit ander mense ook sal oortuig dat ons wel dinge op ons unschool manier leer.

Our Stained-Glass Window Biscuits

2011-02-10T22:13:00.000+02:00

I saw these cookies on a friend's blog and decided to make them with the kids. We used Sparkles and the cookies are great. We made "gingerbread" men with the remainder of the dough. The recipe can be found here.

A plate of delicious biscuits

Before baking. I used the scrubbed top of the pritt glue to make the holes.

My little helper - not sooo helpful ;-)

Net een oomblik

2011-01-28T19:24:00.000+02:00

by Eidie

{A Friday ritual inspired by other blogs. A single photo from this past week, or.... no words.... just a moment captured in time. If you feel inspired to share.... leave a link in the comments with your moment.}

Tuisonderrig vir Joshua

2011-01-27T13:17:00.000+02:00

Joshua in die Pretoria Dieretuin.

Joshua is nou net oor 2½ jaar oud. Hy geniet die lewe voluit en ondersoek ALLES. Hy is ook meer avontuurlustig en dapperder as Simeon. Niks is meer veilig nie en niks is "heilig" nie. Hy het gistermiddag my tafel verwoes terwyl ek met my suster gepraat het. En vandag die suikerpot met 'n hele bottel baba olie opgevul!!

Hy's gelukkig ook baie liefdevol en sal graag by my kom sit wanneer ek stories lees, vir 'n baie kort rukkie.

Joshua was so geïntreseerd in die sirkus, en het natuurlik die narre baie geniet.

Vir my is dit nie so belangrik om Joshua nou formeel te leer of 'n program te volg nie. Alles wat hy doen en alles waarin hy belangstel is leergeleenthede. Ek praat baie met hom oor wat hy doen, wat dit is, wat ons daarmee doen. En buitendien kry mens nie baie samewerking as jy iets met hom wil doen nie, die luistervaardighede moet nog baie ontwikkel.

Met die stokkies en balletjies stel.

Wanneer hy met iets speel sal ek probeer om soms saam te speel. Alleenspel is baie belangrik, hulle leer so hulle self besig hou. En om self te probeer, self te skep. Met hierdie speelgoed (in die foto hierbo) speel ek wel saam aangesien die balletjies klein is en tog so maklik in die mond gesit word.

Die wat weet sê mos dat alles wat deur 'n toiletrolletjie kan gaan kan in 'n keelgat ook af.

Dit gesê, het ek wel die Before Five in a row boek. Ek het al twee boeke in Afrikaans opgespoor in die Waverley Biblioteek. Joshua luister egter nog nie na stories nie. Ek sien wel dat gereedheid besig is om te ontwikkel. (As iemand egter die hele lys van Afrikaanse boeke het sal ek dit waardeer as julle dit kan e-mail.)

Joshua, dis alles geel.

Een ding waarop ek wel baie konsentreer is kleure. Ek het nooit met Simeon agter gekom dat ek hom kleure en vorms leer nie. Ons het dit so in die speel gedoen en hy het dit baie gou geleer.

Met Joshua het ek net meer opgelet, soos dat ek nou voel hy is gereed daarvoor, en dat ek dit wel doen. Net soos met Simeon, maar ek's meer bewus daarvan.

Alle kleure is nou nog groen (toen). So, as ons sukkel met ander wys ek sommer 'n paar groenes sodat hy "reg" kan wees.

Estienne, Joshua en Jolinda

Baie tyd word spandeer aan spraakterapie. Joshua het baie van sy terapeute gehou, maar omdat hulle 4de jaar was, moet hy hierdie jaar nuwe terapeute kry. Beide het goed geslaag, Estienne het haar Graad gecum.

Net nadat die spraakterapie laasjaar opgehou het, het Joshua weggetrek en begin praat. Hy het in 'n baie klein tydjie 'n baie groot woordeskat opgebou en sê alles agter ons aan.

Joshua is baie nuuskierig, hier ondersoek hy die reenwater dreinpyp op die stoep van die vakansie huis. En groot was sy verbasing toe ek van anderkant die stoepmuurtjie deur die pyp met hom praat. Dit was die hele week een van gunsteling aktiwititeite.

Joshua voer die bokkies

Nadat Joshua gesien het hoe ek die bokkies voer het hy dit met volle oorgawe gedoen. Hy't selfs sy hand in hulle bekke gesteek en was glad nie bang nie.

Simeon laat Joshua (en hond) hurte-hurte perdjies speel.

Een van die baie belangrike dinge in die kinders se lewens is dat ek graag wil hê hulle moet maats wees en vriende bly. Dis een van die voordele van tuisonderrig wat my baie aantrek. Met die vier jaar ouderdomsverskil is dit vir my 'n prioritiet.

Met Joshua se geboorte was hy blou en het hy ook opgehou asemhaal. Hy was 'n week in ICU waar hy geleer moes word om self asem te haal. Ek is baie bly dat hy geen breinskade opgedoen het nie en weet ons is ook baie bevoorreg.

EK hoop op baie jare se heerlike informele en "meer formele" leergeleenthede en tuisonderrig.

Net een oomblik

2011-01-21T22:17:00.000+02:00

{A Friday ritual inspired by other blogs. A single photo from this past week, or.... no words.... just a moment captured in time. If you feel inspired to share.... leave a link in the comments with your moment.}

Poësie

2011-01-20T21:05:00.000+02:00

Die maklikste van alles wat Charlotte Mason aanbeveel is vir my poësie. Ek het eers gedink dit gaan moeilik wees. Maar ek het besef ons doen dit al reeds.

Elke aand net voor slaaptyd lees ek 'n paar gediggies vir die kinders. Daar is een vir Simeon en een vir Joshua wat ons elke aand lees. "In die land van Marmelade" (Simeon) en "Katjie, katjie Nelletjie" (Joshua). En een dag uit die bloute sê Simeon sommer die gediggies self op. Eers die "Katjie" gediggie en later "In die land van..." En nou is dit 'n speletjie: Ek sê 'n paar woorde en dan sê Simeon 'n paar. Groot pret.

Ek gebruik "Kleuter-Verseboek" van D.J Opperman gedatteer 1957. Sommer vir interessantheid - Die boek het behoort aan L. Els met die datum Mei 1959. Ons het die boek gekoop in Mei 2009. 50 jaar later.

Ek gee hiermee die woorde van "In die Land van Marmelade". Dis so oulik en het baie geleentheid geskep vir gesprekke oor allerhande goed soos lande, jakkalsdrade, ens, wat ons stadskind nie ken nie.

In Die Land Van Marmelade

In die land van Marmelade,

Woon 'n seker Jan van Stade'

En hy gee so baie rade-

Hy't selfs raad teen jeremiade.

In die land van Marmelade,

Toegespan met jakkalsdrade,

Leef hul net van sjokolade,

Help-my-druppels en genade.

In die land van Marmelade,

Ly die mense baie skade-

Dis deur al die goeie rade

Van oom Jannie en sy gade!

A.D. Keet

En hierdie gediggie het aanleiding gegee tot Paddington stories. Ek moes maande lank, en ek bedoel maande lank, elke aand 'n Paddington storie vertel. Ek het maar opgemaak en bygevoeg en gedink. Meestal het Simeon ook in die stories verskyn as maat, buurman, helper ens. Dis eers met kwaai woorde wat ek dit kon stop sit, aangesien die stories begin inmeng het met slaaptyd.

Ek sal hierdie manier van poësie leer beslis aanbeveel aangesien dit maklik is. 'n Volgende blog sal vertel van die lang gedig wat Simeon so vinnig kon opsê.

Boekvoorlesing

2011-01-17T09:30:00.000+02:00

DIE WIND IN DIE WILGERS - Kenneth Grahame

'n Afrikaanse vertaling deur Andre P Brink van 1974.

http://www.butterfunk.com/pictures-1/the+wind+in+the+willows.htm

Ons het laasweek hierdie boek klaar voorgelees. Simeon was gaande daaroor, en wou net he ek moes tydig en ontydig die boek lees.

Ek sou graag op 'n manier 'n lapbook daaroor maak maar het nog nie voorbeelde daarvan op internet gesien nie. Die boek het 'n kaart voorin en lyntekeninge. Ek het besluit om 'n paar fotostate te maak en dan dit te gebruik. Ek kan die boek werklik aanbeveel vir kinders vanaf 5 jaar. Die taalgebruik is baie mooi en dis 'n lus om te lees.

Daar is twee of drie tonele wat ek uit gelaat het of bietjie gesensor het. Ek sal dit dalk oor twee of drie jaar weer lees en dan daaroor praat.

1. Mol se besoek aan die Wilde Woud het baie lang beskrywings wat maar saai word, so ek het dit oor geslaan.

2. Rot en Mol se soektog na Vettetjie die ottertjie. Ek het hier die deel oor Pan gesensor. Ek sal as Simeon heelwat meer geestelike volwassenheid bereik met hom praat oor afgode en gode. Nou beperk ons dit en hou dit so min as moontlik.

Tuisonderrig "begin"

2011-01-17T08:43:00.000+02:00

Ons het 'n week se tuisonderrig agter die blad. Wel, vir amptelike doeleindes, waar ek boek hou van wat ons doen. En die neerskryf gaan lekker wyd. Alle aktiwiteite word een of ander tyd, nie terwyl ons dit doen nie, geëvalueer om te sien of ek iets daaroor kan neerskryf.

Wanneer ek na die individuele dae kyk voel dit of die suksesse gemeng was. Maandag goed, Dinsdag, nie so suksesvol, Woensdag gemeng en die res van dieweek.... Maar die hele week het tog goed verloop.

Aangesien ons unschool met Charlotte Mason se idees gemeng, maak dit nie werklik saak nie. Maar sou die Departement ooit in stap het ons iets om te wys. Dis nou as hulle aanhou, en verby my en Pestalozzi Trust kan kom.

Teken die Psalms:

Hierdie idee het by my op gekom terwyl ek gedink het wat ons kan doen vir Bybellesse. Ons lees 'n Psalm en dan teken Simeon en ek elkeen 'n prent daaroor. Elke Psalm is egter nie so geskik daarvoor nie, en ek lees eers die Psalm om te dink wat ons daaruit kan teken

My Psalm 1... Die boom langs die waterstroom.

Simeon: Die weg met die goddelose wat ons nie moet volg nie. Die ongelukkige man is die godeelose, en selfs die son is nie tevrede met sy weg nie.

Kuns:

Ons het met klei gespeel en kleure gemeng. Die otter is vir "Die Wind in die Wilgers".
Reg onder is Simeon se eerste poging van 'n slang. Daarna het ek een gemaak (links onder) en het Simeon weer een gemaak (regs onder).

Net een oomblik

2011-01-14T22:20:00.000+02:00

{A Friday ritual inspired by other blogs. A single photo from this past week.... no words.... just a moment captured in time. If you feel inspired to share.... leave a link in the comments with your moment.}

Uithou, aanhou, moedhou, kophou

2011-01-11T22:56:00.000+02:00

Don’t Quit

When things go wrong, as they sometimes will,

When the road you’re trudging seems all up hill,

When the funds are low, and the debts are high,

And you want to smile, but you have to sigh,

When care is pressing you down a bit,

Rest if you must, but don’t you quit.

Life is queer with its twists and turns,

As everyone of us sometimes learn,

And many a failure turns about,

When he might have won had he stuck it out.

Don’t give up though the pace seems slow,

You may succeed with another blow.

Ofter the goal is nearer than,

It seems to a faint and faltering man,

Often the struggler has given up,

When he might have captured the victor’s cup,

And he learned too late when the night slipped down,

How close he was to the golden crown.

Success is failure turned inside out,

The silver tint of the clouds of doubt,

And you never can tell how close you are,

It may be near when it seems so far,

So stick to the fight when you’re hardest hit,

It’s when things seem worse,

That you must not quit.

-Author Unknown-

Die skrywer hiervan is onbekend, maar vandag, toe niks wou uitwerk nie, het dit my bemoedig. Ek het kop onderstebo by my tafel kom sit, en die kaartjie met hierdie woorde gelees....

More sal ek weer aangaan. Weer begin. Weer... weer... weer...

Net een oomblik

2011-01-07T23:55:00.000+02:00

Uitstappie: Pretoria Dieretuin.

2011-01-07T23:21:00.000+02:00

In die vakansie het ons Simeon en Joshua na die dieretuin geneem.

Dit was die eerste keer, maar die kinders was al by verskeie diereplase en ook in die Kruger Wildtuin. Dit was 'n warm dag en ons het dit rustig gevat. Die ruskansies het Simeon tyd gegee om dit wat hy gesien het te verwerk en vrae uit te dink. Ons het komplimentere kaartjies gehad (nog van die sokker) en kon so minder as die helfte van die toegangsgelde betaal, 'n groot bonus vir die somervakansie!!

Rooi-riviervarke van Wes en Sentraal Afrika.

Die glimlaggie sê alles. Getroue hond, Bernard, moes ook alles mee maak.

Ons kon daarom met die kabelkarretjie ry en dit was lekker om die kinders se gesigte dop te hou. Simeon, die versigtige, het darem ontdooi en ook bietjie na onder gekyk.

Ons het die voertye gemis, maar Simeon het sommer self die diere kos gegee. Ek wend net die kinders wil mens soms die kans gee oms die kamera gereed te kry voor hulle al die oulike goed doen. Al die staaldiere is kos gegee, maar hier kon ek ten minste 'n foto neem.

Baie dinge het verander in die jare vandat ek as kind na die dieretuin gekom het, maar die een ding wat dieselfde bly is die flaminke by die ingang. Dit voel of daar niks verander het nie, hulle staan steeds daar, soek kos en bou neste.
Ek weet hierdie is indringer plante, onkruid, "gemors", maar die blommetjies bly maar mooi. En die foto het mooi uitgekom...

Die bere wat Joshua die meeste geniet het. Wel Simeon ook, want hy "ken" al meer van hulle deru stories.

Die kinders het hulle vergaap aan die snaakse dier - nie 'n bok of 'n sebra nie. Dis 'n Okapi uit die woude van sentraal Afrika.

Daar is baie inligtingsborde, wat die besoek 'n plesier gemaak het. Ek het baie fotos daarvan geneem sodat ons dit later kan gebruik.

En my gunsteling dier - die luiperd.

Ons sal weer later hierdie jaar die dieretuin besoek en dan meer spesifiek na sekere diere gaan kyk. Ook sal ek eers Simeon daarop voorberei en inligting nalees om dit groter leerervaring te maak.

Net een oomblik

2011-01-02T22:36:00.000+02:00

Vrydag 31 Desember 2010

Net een oomblik

2011-01-02T22:34:00.000+02:00

Vrydag 24 Desember 2010

Net een oomblik

2010-12-17T21:57:00.000+02:00

{A Friday ritual inspired by other blogs. A single photo from this past week.... no words.... just a moment captured in time. If you feel inspired to share.... leave a link in the comments with your moment.}

Vakansie by Sondela

2010-12-12T23:46:00.000+02:00

Ons het 'n heerlike wegbreek gehad by Sondela. Dit is naby Warmbad. Alhoewel dit bewolk was en soms gereen het het ons dit baie geniet.Die ingang

Ons het in die tentkamp bespreek, maar 'n heerlike verrassing het op ons gewag. Ons is bederf deur Vader God. Ons verblyf is opgegradeer na 'n pragtige chalet, Maroela nr 1 met hierdie bome voor die stoep. Die bome het 'n pagtige prentjie uitgemaak wat inmekaar gepas het. Ons was sommer naby die swembaddens maar ook privaat.

Die njalas het elke dag kom kos vra en Joshua was sommer gou by om hulle kos te gee. Hierdie ooi en haar lam het gesmul aan die ertjies. Ons het baie van ons groente so af gestaan, maar die ervaring vir die kinders was belangriker.

Die koue swembad was BAIE koud en die kinders het eerder in die die jaccuzi geswem. Joshua het geen vrees vir die water nie en ons moet hom maar baie dop hou.

"die dans van die putt-putt baan"

Enige idee van reels by die putt-putt baan moes maar laat vaar word. Ons het hulle maar laat begaan en baie gelag. Eendag sal ons wel weer probeer reels verduidelik.

Uitgevang!!! Die bal word sommer in die gaatjie gegooi.

'n Goeie ervaring vir die stadsjapies was die koeie melk. Simeon wou eers glad nie, maar nadat Joshua probeer het, het hy dit reg gekry.

Simeon wil graag 'n boer word, maar erdwurms staan hom nie aan nie - geen plantery dus nie. Na die koeimelk wou hy ook nie meer koeie he nie. Ons is terug by dit waarvan hy die eerste begin praat het - wildsboer - maar 'n latere blog daaroor.

Die ou trekkers het vir baie pret gesorg. Dis twee regte seuns die.

Pa en seun in 'n lawwe bui.

Mamma en seuns

Selfs by 'n braai is daar geleentheid vir teken.

Simeon het hom verkyk aan die warmbronne by Warmbad. Ons moes telkens terug gaan dat hy nog kon kyk. En hy het aanhou vrae vra.

So ek het maar fotos geneem sodat ons later weer daaroor kan praat.

My grootste teleurstelling was dat Papatso nou heeltemaal afgebreek is. Papatso was 'n curios winkel van my kinderdae. Ons het in my laerskool dae elke wintervakansie een dag vanaf Pretoria na Warmbad toe gegaan om daar te swem. En dan gestop by Papatso, sommer maar net. Seker maar om die lang pad korter te laat voel. Nou is dit heeltemaal weg.

Ek het besluit dat dit soms beter is om nie die ou herinneringe weer op te haal deur 'n besoek nie, maar om dit in die verlede te laat. So behou mens 'n mooi heel beeld van die verlede - 'n tikkie misterie.

Die molshoop

2010-11-20T15:20:00.000+02:00

Ons het uiteindelik 'n foto gekry van 'n molshoop. Eitlik moet ek sê ons het 'n molshoop gekry. Op 'n skuins wal. En ek is weer oorval met vrae. Soms wens ek ek het net meer geweet, en kon ook x-straal oë gehad het. Dit sou die antwoorde soveel makliker gemaak het.

Ladybird, ladybird

2010-10-24T14:04:00.000+02:00

Ladybird, ladybird

fly away home

your house is on fire

your children all gone

Iets waarvan ek heeltemaal vergeet het met die uitstappie na Cullinan was die lieweheersbesie wat op ons piekniekkombers kom sit het. En ek kon dit vang om saam met Simeon te bekyk. Hy vra toe onmiddelik na die sagte binnevlerkies wat beskerm word deur die gekleure harde doppies. En ons praat oor ander kleure lieweheersbesies wat mens nog kry. Die een wat ons gevang het was wit.

Maar die eerste ding wat ek gesien het toe ons gestop het was die molshope. Ons het daarheen geloop en die grond weg geskep om die tonnel te bekyk. Dit loop skuins af na onder en is maar sowat 5cm in deursnee.

'n goue mol

Simeon wou weet hoe ver 'n mol kan grawe in een nag. By die huis het ons gaan Google en op Wikipedia gesien hulle kan in een nag sover as 6 km grawe. Ons het heelwat inligting gekry en is besig met 'n Power Point Presentation om al hierdie inligting te gebruik. Op hierdie manier kan ons papier spaar en die omgewing bewaar. Die PPS sal ek dan op Simeon se rekenaar laai sodat hy weer en weer daarna kan kyk.

Die een foto wat ek vergeet het om te neem is die van die molshope. Indien iemand vir my 'n mooi foto het van molshope in hulle tuin - of in 'n ander tuin - sal ek dit baie waardeer.

Lente aanplantings

2010-10-08T00:11:00.000+02:00

Ons het baie lanklaas geskryf oor wat ons doen vir die tuisonderrig. Ons volg geen formele program nie en enige informele skoling wat deur Simeon herken kan word, word summier deur hom geboikot.

Ek het 'n paar dae gelede 'n rekenaarspeletjie gekoop van Oom Karolus en Lente (Maranataland) - In die Begin. Dit gaan oor die skepping, maar het ook allerhande oefeninge in soos "hoeveel wolkies is daar?" en wat is 1+2 en ook "plaas die getalle in volgorde van klein na groot". Hierdeur doen ons dus nou heelwat informele werk wat aanvaarbaar is.

Die beste deel van die jaar het aangebreek, die lente, wat hier in die binneland te gou somer geword het. Dit het ons die geleentheid gegee om plantjies te plant en saad te saai.

Ons het die avokaopeer by vriende in Witrivier gekry. Dit was groot en baie lekker. En dit pit, 'n glaspotjie, water en lig het die res gedoen. Dis 'n lekker sigbare manier vir kinders om te sien hoe die wortels en daarna die stammetjie en blare begin groei. Ek weet net nog glad nie waar ons dit gaan plant nie en of 'n pot 'n goeie idee sal wees nie.

Ek het ook 'n grenadella plant gekoop en saam met Simeon geplant. Ons grond is effens kleierig, maar swart en ryk. Daar is ook baie erdwurms in. Ek keer gereeld een om. Simeon wil graag 'n boer word vandat hy klein is, maar gril vir alle wurms, goggas, spinnekoppe en reptiele. Hy vertel dan almal hy gaan met diere boer. Ek hoop deur hom meer by die tuinwerk te betrek ek darem 'n positiewe invloed sal he.

Ek het gekies om die sonneblomsade eerder in 'n bord te laat ontkiem sodat die kinders kon sien wat gebeur. Onder in is twee papierborde en bo-op koerantpapier (ons het nie rolle watte gehad nie). Nadat die wortels goed gevorm het, het ek grond by gegooi.

Die plantjies is langs die grenadella geplant. Ek sal later 'n foto plaas.

Hierdie viooljie blare het wortels gemaak. So leer hulle dat party plante anders kan voortplant. Ek het 1 jaar en 3 maande nadat ons ingetrek het die vermiste sakke met kompos en potgrond gekry. More kan ons die plantjies in potte plant. Hulle gaan baie mooi pers blomme - en hopelik een witte - maak.

Speel-speel leer

2010-10-01T21:56:00.000+02:00

Simeon geniet dit baie om uit te speel wat hy sien en hoor. Ons het onlangs "As ek maar 'n groen neus gehad het" gelees. En daar word die verf uit gehaal. Hoe lyk verskillende kleure neuse dan nou eintlik...

Ek's mal oor hierdie foto van Simeon.

Nog 'n bietjie verf aansit.

Ons het ook in die spieel gaan kyk hoe 'n groen en 'n pers neus sou lyk. Na die tyd was Simeon se besluit dat God ons tog "reg gemaak" het en dat ons nie iets hoef te doen om beter te lyk nie.

(die tandemuis moes intussen kom kuier)

O gaats!

2010-08-13T14:24:00.000+02:00

Wanneer Mamma net te lank vat....

'n Baie gelukkige Joshua

Skoene en al!

Piekniek in Cullinan

2010-08-11T13:23:00.000+02:00

Op Vrouedag het ons gaan piekniek hou by Cullinan. Aangesien ons nie die dorp ken nie, het ons sommer op hierdie grasperk agter die touriste winkels beland. Maar dit was heerlik ontspanne met geen ander mense nie. Later het ons natuurlik gesien waar ons eintlik was.

Pappa se seuns. Daardie kleine ene wil nie stil staan of sit vir 'n foto nie.

Simeon is altyd baie opgewonde oor pieknieke en is die een wat alles uitgepak het. Ek het selfs as 'n verrassing appeltert en room gehad (maar dit was toe nie so 'n goeie een aangesien hulle roomys verwag het).

Simeon hou baie daarvan om fotos te neem.

Ek het hom gou geleer hou om die digitale kamera vas te hou. En die snaakste fotos kom gewoonlik uit.

En leergeleenthede is daar baie.

Ek het hierdie bome raak gesien en vir Simeon gewys. Dis 'n soort denneboom. Baie oud al. Die stam het ook binne gebrand in 'n veldbrand.

Fonteintjie in 'n ou bad.

Simeon het hom hieraan verwonder. Die hoekom vrae was weer baie. DIt lyk vir my baie oulike gebruik van ou goed.

Simeon voor die koekepanne.

Ons het rondgeloop tussen die ou myntoerusting. Daar is mooi bordjies by elke uitstalling en ons kon vir Simeon daarvan vertel.

Simeon se spraakterapie.

2010-07-30T13:41:00.001+02:00

Ek het Woensdag 'n afspraak gehad met Simeon se spraakterapie span. Professor van der Merwe my alles verduidelik. Dit was baie insiggewend en uiteindelik verstaan ek wat hulle gaan doen.

Simeon se probleem word spraak apraksie genoem. Die "a" beteken "kan nie" en die "praksie" is afgelei van "praxis" wat beteken "om te beplan".

Dit wil sê Simeon kan nie sy spraak, of te wel die klanke goed beplan nie. Daar is 'n probleem tussen die brein en die mond. Maar die ore weet baie goed dat dit nie reg is nie. Sekere kinders hou dan op praat, maar Simeon praat ten spyte daarvan. Ons ore van ons koppe af.

En dit beteken dat hy dus sukkel om sekere klanke konstant reg uit te spreek. Dit maak wel vir my sin aangesien Simeon nie as baba baie gebabbel het nie. Hy het dus nie deur die oefeninge, as baba, gegaan nie. En dit is eintlik net ek wat hom goed verstaan en daarna Johan. Dit frustreer ander mense om na hom te luister, want hulle kan hom nie volg nie.

Die probleem is 'n misterie in die veld van spraakterapie, en hulle weet nie presies wat die oorsaak daarvan is nie. Die probleem wys ook nie op 'n breinscan nie, daarom dat ons niks kon sien daarop nie.

Vir 'n hele paar sessies het die professor gemoeid met Simeon, die sessies by gewoon en selfs dit op band opgeneem. Hulle kon so na die tyd mooi luister om te bepaal watter klanke hoe uitgespreek word. Wat veral opvallend is met apraksie is dat klanke nie konstant verkeerd uitgespreek word nie, maar een keer reg en baie kere verkeerd, die een keer so en anderkeer anders.

Die program wat die professor opgestel het, en al van die 1980's gebruik, behels dat Simeon nie-woorde moet oefen. Vir my beteken dit dat hulle hom leer babbel sodat hy reg kan leer klanke maak. Hulle gebruik nie woorde nie, omdat die kind dan spesifieke woorde reg kan sê, maar dit nie in ander woorde kan gebruik nie.

So, as julle nog altyd gewonder het waarom kinders babbel, dis om daardie klanke reg te leer uitspreek. En hy luister die hele tyd, korrigeer homself en bly babbel tot die woorde reg uit kom.

En hier kom die belangrikheid daarvan in, dat Simeon nie skool toe moet gaan nie. Daar sal hulle die hele tyd hom wil dwing om reg te praat, woorde reg uit te spreek. En die praktyk het Professor van der Merwe al geleer dat sulke kinders dan nooit reg leer praat nie. Sy het spesifiek kinders gevolg in 'n kleuterskool wat voorheen by die Universiteit was en dit sien/hoor gebeur.

Ons mag daarom glad nie Simeon meer korrigeer nie, en ook nie woorde oefen nie. Ek kan ook nie help met 'n tuisprogram nie, omdat dit baie spesifiek is. Sy het die program aan my gewys en verduidelik. Die program gaan van vlak 1 tot 5, maklik tot moeilik in elke groep klanke wat Simeon moet aanleer. Hulle begin met die maklike klanke (vir Simeon) en gaan dan aan met al hoe moeiliker klanke. Die program word dus vir elke kind oor geskryf om spesifiek die kind se behoeftes aan te spreek.

Wat wel bemoedigend is, is dat dit gebeur dat die kind skielik ander klanke spontaan self reg uitspreek en dat spraakontwikkeling sommer dan baie vinnig verbeter, alhoewel ander klanke steeds geoefen sal moet word voordat dit reg kom. Daarom dat Simeon sommer in die vakansie sy eie naam kom sê: Si-mie-on.

Dit sal dalk selfs nodig wees dat ons die hele program weer van voor af moet doen wanneer Simeon 'n nuwe taal, selfs Engels, aanleer. Sodat hy weer klanke kan leer.

Ek is baie dankbaar dat God ons na die Universiteit van Pretoria gelei het. Dit is goed om te weet dat ons by die persoon uit gekom het wat spesialiseer in hierdie spraakprobleem. Spraakapraksie kom nie baie voor nie, en baie spraakterapeute kom nooit in hul hele loopbaan daarmee in aanraking nie.

Middagete!

2010-07-30T13:31:00.000+02:00

Vanmiddag, terwyl ek Joshua in die bed sit, hoor ek Simeon dringend roep. Ek ignoreer maar eers omdat ek wil seker maak Joshua slaap. En toe ek in die kombuis kom, staan Simeon voor die stoof. Hy het besluit om sop te maak. Groentesop, as ek dit so mag noem.

Die "Groente"sop

Ek is nie seker wat alles daar in is nie, maar twee van die bestandele is 'n 'bietjie' koffie en suiker. Daarom dat ek wonder of mens dit groentesop mag noem.

En daarna moes ek dit eet. Maar langtand daaraan geproe, met baie geveinsde entoesiasme. Gelukkig het die kok self gese hy proe nie lekker die smaak daarvan nie. Overgezetzijnde: dit smaak nie lekker nie.

Die beste nuus vir tuisskolers!!!

2010-07-28T21:20:00.000+02:00

Ek het vanmiddag 'n afspraak gehad met Simeon se spraakterapie span. Aangesien hy by die Universiteit van Pretoria se Spraakterapie departement is, het hy studente, dosente en professors in sy span. Dit was baie insiggewend en uiteindelik verstaan ek wat hulle gaan doen. Ek sal later daaroor 'n blog pos aangesien ek dit nog skryf.

Die beste nuus wat ek net moet deel:

Die professor wat betrokke is met Simeon se program is bly dat hy nie in 'n kleuterskool is nie. En sy ondersteun heelhartig my besluit om hom volgende jaar nie skool toe te stuur nie, maar te tuisskool.

So, ons het professorale / professorele ondersteuning vir ons program. ;-) Ek weet daar bestaan nie sulke woorde nie, maar ek het heerlik gelag op pad huis toe, terwyl ek gewonder het wat mens dit sal noem.

Brief aan die spraakterapeute

2010-07-27T15:41:00.000+02:00

Ek het die volgende brief aan die Spraakterapeute gestuur. Ek het gevoel dat Simeon se vakansie program glad nie ouderdomsgerig was nie en het daarom nie alles gedoen nie. Hulle wou he hy moet die alfabet van A - N kan skryf en getalle 0 - 9 (ook die woorde).

Ek wil julle bedank vir die werk wat julle met Simeon doen. Ek weet dit sal werk, alhoewel dit 'n langtermyn projek is. Ek wil net graag 'n paar dinge in perspektief plaas.

Simeon gaan nie volgende jaar skool toe nie. Ek gaan hom homeschool. Dis heeltemaal wettig. Ons is lede van Pestalozzi Trust en het reeds seker gemaak van ons feite.
Ek het al baie op gelees oor homeschooling en neig na die unschooling kant. Dit beteken nie dat ons nie iets gaan doen nie, maar dat ek glo dat Simeon heeltemaal in staat is om self sy skoling te dryf, aangesien kinders wil leer. Dit beteken ook nie dat ek niks gaan voorstel of doen nie, aangesien mens lusmakers gebruik om die kind aan te moedig in 'n rigting in.
Ek wil ook nie geen program volg nie en het nadat ek opgelees het en navorsing op die internet gedoen het, besef dat die Charlotte Mason manier baie by ons huis, my persoonlikheid en Simeon sal pas.
Die program wat ons volg kan soos volg beskryf word: Lees, lees, lees en "narration" of terug vertel in eie woorde van die storie. En natuurstudies, wiskunde, musiekwaardering, kunswaardering, huiswerkies, kosmaak en baie meer.. Geskiedenis doen ons deur stories. Aardrykskunde deur na die wereldkaart en atlasse, padkaarte en straatkaarte te kyk terwyl ons lees. Ek soek nog 'n goeie bekostigbare aardbol, ons het op die oomblik 'n opblaas aardbol (of aardebol soos Simeon dit noem). Ek wil ook hierdie lente vir Simeon 'n paar groente laat plant - hy het uit sy eie laventeltakke geplant en gee dit self water. Ons het 'n avokadopeerpit in water gesit, en 'n pynappel se bokant, viooltjieblare en sal nog boontjies tussen watte laat groei. Dit was so mooi toe Simeon nog in Witrivier sy sondagskool se lensies in 'n bedding gegooi het en dit self op gekom het - hy was skoon verwonderd.
Ons het reeds "Die wind in die wilgers" (The Wind in the Willows); "Die groot gans en die klein wit eendjie" van Meindert De Jong, "The Winter Diary of a Country Rat" en "The Midsummer Notebook of a Country Rat" (deur my vertaal soos ons lees) van Peter Firmin, Diva Veronica en vele meer gelees. Ons is nou besig met "Die Stoutsterte- van Texel tot Tafelbaai" van Marianna Brandt (Geskiedenis). Ek lees ook verhale uit die Kinderenseklopedie stel wat ons het (nie baie oor die kinders self nie aangesien die reeks al 40 jaar oud is).
Ek lees 'n wye verskeidenheid boeke en soek ook dit op in die biblioteek. Ons neem wel kleuterboeke uit, maar lees eerder boeke wat goeie inhoud het met goeie woordeskat wat nie "af geskryf" is na kinders toe nie.
Ek soek nog na goeie vertalings van Shakespeare en Alice in Wonderland (wat my Ma al gekry het). Alhoewel ek eintlik die stories in engels wil lees. Simeon kla bietjie daaroor maar sy engels is nie sleg nie aangesien hy in sy kleuterskool baie engelse goed gedoen het. Hy kyk ook graag engelse dvd's. Ek glo dat as ek deurdruk ons later Shakespear, Dickons en selfs The Pelgrim's Progress in Engels sal kan lees.
Met formele wiskunde sal ons bietjie wag en maak net speletjies van getalle. Simeon tel goed tot 16 en ons werk aan die 16 - 20. Alles informeel sodat dit pret is. Vir my is dit nou belangriker dat hy die waarde van getalle ken: * is een ster en ****** is ses sterre ens.
Simeon wil graag skryf en geniet dit baie om met die letters en syfers en krulle en draaie sy eie Bybel te skryf. Ek het hom gevra en hy wil nie nou leer lees nie. Hy besef natuurlik nie deur te leer skryf, dat hy sal leer lees ook nie. Maar dit maak nie saak nie. So stadigaan sal dit gebeur. Al is dit as hy eers 9 of 10 is. Intussen leer hy goed om te memoriseer. Hy ken heelwat gedigte soos "Katjie, Katjie Nelletjie", "In die land van Marmelade" (al twee 4 reel en drie stofes lank). Hy ken ook die hele "Bobbejaan, bobbejaan, waar kom jy vandaan" dis 'n lang gedig, maar hy geniet dit om die vrae te antwoord.
Hy ken ook die dae van die week en weet watter dag dit is, hy weet watter dae winkels oop is en pappa werk en watter dag kerk is. Hy verstaan nog nie mooi maande nie maar gelukkig is dit iets wat hy nou sal leer.

Ek het met ons buurvrou wat 'n Graad 1 onderwyseres is, gepraat oor wat kinders moet weet wat Graad 1 toe gaan. Ek wil ook binnekort met 'n vriendin gaan praat wat Graad 1's het by D* P* Laerskool. Ek het artikels in Baba en Kleuter gekry van laasjaar oor wat kinders alles moet weet om Graad 1 toe te kan gaan.
Ek het wel uitgevind dat 'n kind in Graad 0 net sy eie naam en van hoef te skryf. Hulle hoef nie te kan lees of ander letters van die alfabet te lees nie. Hulle leer meer foneties lees en leer eers in Graad 3 die ABC aangesien hulle dit nie vroeer nodig het nie. My vriendin wie se seun in Eduplex is, het dit vir my bevestig.

Wat ek geniet van die hele proses is om te sien hoe spontaan Simeon leer. Daar is geen druk nie, en geen moete nie. Hy wil leer en hy leer. Ek is al hoe meer oortuig dat ek wil homeschool en dat ek dit gaan doen. Ek sien veral nie kans dat Simeon in die skool vir sy spraak geterg gaan word nie. En ons weet dit gaan gebeur. Ek kan en ek wil Simeon emosioneel beskerm. Hy is nou nog so 'n spontane kind wat praat met alle mense. Ek is bang dat dit in die skool gaan verdwyn omdat hy elke dag met die spraakprobleem gekonfronteer gaan word. Die onderwyseres gaan hom nie verstaan nie en die kinders ook nie. Ek kan nie toelaat dat sy skoling (education) en sy opvoeding so negatief beinvloed gaan word nie, en dat my kind binnekort dit gaan haat nie. Hoekom eers begin en sien dat dit gebeur en hom dan uit die skool haal om te homeschool. Of nog erger, om hom soos ander voorgestel het, na spesiale skole toe te stuur. Wat gaan beteken dat ek moet gaan werk (in die geval van Eduplex wat R1 650,00 per maand kos) en dus Joshua by 'n dagmoeder moet los. Daar is in E* L* 'n ander skool maar ek oorweeg dit nie eens nie.

Ek skryf al hierdie dinge sodat jy weet ons nie sonder 'n plan is nie. Simeon gaan wel nie volgende jaar skool toe nie, maar hy gaan defnitief nie agter gelaat word nie.
Ek is baie dankbaar vir wat die studente met Simeon doen. Ek het egter geweet dat hy sy kleure en vorms goed ken en dit was vir my snaaks dat hulle so verbaas was. Simeon se spraak het nie veroorsaak dat hy werklik agter geraak het nie. Sy woordeskat is ook goed aangesien hy baie belangstel in dinge en ons nooit met hom babataal gepraat het nie. Ek doen dit bietjie meer met Joshua aangesien ek net graag wil he dat hy moet woorde uiter, enige iets meer as net mamma, pappa, baba, ouma en eina. Doedoe en myne sal 'n oorwinning wees aangesien dit ander klanke is (so voel dit vir my).

Dit is vir daarom nie noodsaaklik dat Simeon leer lees en skryf hierdie jaar nie. Ander kinders hoef nie dit te leer nie en Simeon gaan gehomeschool word. Hy sal nie agter wees nie, en ons sal alles mettertyd leer. Ek voel dat dit tyd weg neem van die probleem wat aangespreek behoort te word en dit is die spraak. Dit is waaraan aandag gegee moet word.

Esther

PS. Ek raak maar baie moedeloos en hartseer as ek na my kinders luister, die familie se negatiewe kommentaar (wat hulle seker hoop positiewe gevolge sal he) en sien dat kinders nie met Simeon meer wil speel nie. Dit voel net of die oorwinnings so ver uitmekaar is en of ons nooit iets gaan bereik nie. Dit help darem dat ek ook daaroor met 'n berader kan praat. Plaas net dinge in perspektief.

Baie dankie
Esther

Ek hoop dat hierdie brief my posisie duidelik uitgespel het en dat hulle sal verstaan dat ek nie graag wil he dat Simeon gedwing word om te leer lees en skryf nie. Ek wil graag he dit moet spontaan gebeur en op 'n manier wat geen druk op Simeon plaas nie.

Ai Ai Ai

2010-07-13T13:42:00.000+02:00

So, ons het verloor :-(. Dis maar een van daardie dinge. Die Spanjaarde het net beter balbesit gehad. Net beter gespeel. Maar dis altyd sleg as mens so naby is. So naby, om al jou wedstryde te wen. So naby aan daardie beker.
Wel, in 2014 is dit in Brasilië.
Tot dan maar. We doen de groetjes aan onze moeder.

Oranje Boven!!

2010-07-10T21:37:00.000+02:00

Dis hier waar my sentimente is. En ons hoop van die beste vir more aand.
"Oranje Boven"
"Hup Holland"
Maar nie die bekende hollandse "ole, ole, ole, ole...." sal mos nie werk teen die einste Spanjaarde nie.

Ek kyk nou maar na die wedstryd tussen Uruguay en Duitsland. Ek het nie gedink ek sal die Wêreldbeker Sokker so geniet nie. Het nie eens die openingswedstryd gesien nie. 'n Kuier saam met 'n vriendin en gesin na een jaar se weg-wees was baie belangriker.
En toe kyk ek na 'n Holland vs ?? kan nie onthou nie. En ek begin sien waaroor sokker gaan. Dis 'n baie taktiese spel en dit help om 'n goeie span te hê om te ondersteun. Die lae tellings verstaan ek, die tekens van die skeidsregter ook al amper, maar ek verstaan nog nie mooi die "corners" nie. Maar dit sal kom.
Miskien kies ek nog 'n plaaslike span om voor te skreeu...dalk.
En ek sien ook waarom die mense kla oor die vuvuzelas. Kyk bietjie vorige wêreldbeker wedstryde en HOOR die ondersteuning van die toeskouers.
Simeon kla oor die sokker. Sê hy hou nie daarvan nie en hy kyk eerder die rugby. Hy weet natuurlik nie eintlik waarvan hy praat nie aangesien ons nou nie uitstaan as 'n sport gesin nie. Maar die sokker maak inbreuk op die paar tv programme wat hy wel mag kyk, soms. Thabang Thabong, en die een program wat daarop volg (as ek dit goedkeur) en Handy Manny.

So weereens - Oranje Boven en mag dit hierdie keer julle beurt wees!

Psalm 24

2010-07-06T00:42:00.000+02:00

Hierdie volgende storie moet ek net deel vanaand. Daar is soveel wat ek wil blog maar niks wil vlot nie. Die tandemuis se vele besoeke, verjaarsdae, spontane leer, ens. Maar toe ek hierdie skielik weer onthou, kon ek net weer glimlag.

Elke aand voor die kinders gaan slaap hou ons eers huisgodsdiens. Ek lees uit die Kinderbybel en Johan lees 'n deel uit die Bybel. Ons lees dikwels een Bybelgedeelte - veral 'n Psalm - oor en oor indien dit van toepassing in ons lewens is. So het Simeon 'n paar jaar gelede Psalm 23 geleer - deurdat ons vir 'n week elke aan dit gelees het.

Ons het nou besluit om elke aand 'n Psalm te lees. Daarna kry elkeen 'n kans om te bid. Die kinders hoor ons bid en ons kan hulle lei in hul gebed.

Laasweek wou Simeon weer teken maar ons papier raak min. Ek ontdek toe 'n boks met A5 advertensies van ons besigheid wat al verouderd is en gee dit aan hom. Hy hou nie van die klein papiertjies nie, maar ek wys hom toe hoe hy 'n boekie kan maak. En daar maak hy sy eie "Bybel".

Met huisgodsdiens wil hy toe vir ons lees en "lees" toe Psalm 23 heeltemaal op sy eie. En verklaar ook sommer dat hy die volgende aand Psalm 24 sal lees - wat hy nie ken nie. Maar ons laat dit daar en begin bid.

Die volgende aand "lees" hy Psalm "24" - Hy wat in die skuilplek van die Allerhoogste sit, sal vernag in die skaduwee van die Almagtige. Ek besef dis Psalm 91, een van die Psalms wat ons graag herhaal as ons God vra vir beskerming. En so saam saam lees ons die hele Psalm oor.

Weereens besef ek net daar hoe ons kinders leer sonder dat ons dit besef. Die herhaling het dit in sy geheue vas begin lê. En ek gaan hom Psalm 24 ook leer, dit is net so mooi soos Psalm 23.

Hier's ek weer

2010-06-16T08:26:00.000+02:00

Ek is so bly om terug te wees. Hierdie keer hoop ek alles werk reg. Die laaste maande het ek baie gesukkel met my nuwe rekenaar wat al my bandwydte sommer net "insluk". 50 mb (van die maandelikse beskikbare 110 mb) in 10 minute. So, ek het net geweier om verder te werk.
Nou is alles uit gesorteer en ek kan rustig werk.
En sodra die meeste van my fotos weer op rekenaar is kan ek lekker blog. Gelukkig het ek al my fotos by die werk geberg en kon ek dit laas week weer daar kry. Dankie Liezl.

Herinneringe aan Vader en Oupa

2010-04-01T21:03:00.001+02:00

Dis 3 jaar gelede wat ons afskeid geneem het van vader en oupa. Dit was 'n baie mooi afskeid en vir my bring hierdie dae nie baie hartseer nie. Op 31 Maart 2007 was al ons kinders en my ma langs my pa se hospitaalbed. Ons is toegelaat om die hele dag daar te bly en teen ongeveer 17:00 was my broer van Stellenbosch en my suster en gesin van Graaff-Reinet ook daar.
Ons het Bybel gelees, Psalms gesing en gebid. Ek kan nou so glimlag oor my pa wat nie kon saam sing nie, maar sy voet het beweeg onder die laken.
Die een ding wat ons altyd sal bybly van my pa was dat hy ritme gehou het met sy voet - kom van die trompet, tromboon en skuiftrompet speel dae. Ook dat hy kon harmoniseer, het nooit in die kerk die gewone wysie van 'n Psalm of Skrifberyming gesing nie. So mooi.
Teen 19:00 was ons almal weg en die volgende oggend so teen 4:00 het hy gesterf. En net voor 6 het 'ons' gesin - ma en 4 volwasse kinders - om die eetkamertafel gesit, gesels en vir mekaar gesê hoe spesiaal dit was.

Sondagoggend 1 April 2007.

Hy kon gaan want ons was almal daar. En in my hart hoop ek (Hebr 11:1) dat ons eendag almal saam met hom by God mag wees.

So 6 weke voor my pa se dood het God my voorberei. Nie soos ek dit wou hê nie. Ek het heelwat boeke oor die dood en nadood gelees. Ook die boek "Leer Hom Loof/Prison to Praise". En ek het God geloof vir my pa se genesing van kanker - wat versprei het van sy prostaat in sy blaas en nou in sy niere. En so "by the way" vir indien hy sou sterf. En ek het nie besef dat juis daardie laaste aksie vir my SO sou voorberei op sy dood nie.
Ek het nie so baie gehuil nie, nie so baie getreur nie, was nie so baie hartseer nie. En so een of twee keer het ek dit gemis om so te kon treur. Maar in my was dit net nie. Maar ek het my pa net al hoe meer begin mis.

Vandag, toe ek my ken so op my 21 maande oue seuntjie, Joshua se kop laat rus, wou ek net huil. Sê, vra "Kom terug, Vader, asseblief?" Kom kyk hoe oulik is jou twee jongste kleinseuns. Kyk hoeveel het Joshua van ons. Hy sou hulle so geniet het. Maar ek weet, hy sal nie kom nie, want hy sal nie eens wil nie. Kom jul maar hierheen, sal hy sê.

En ja, Vader en Vader. My Vader - my God en my vader - my pa.
Dis steeds vir my vreemd dat vader so 'n formele aanspreekvorm kan wees. Vir my is dit vol liefde, so vol lewe en so mooi, trots, fier, regop, sterk. My ouers het die aanspreekvorm gekies omdat "Pa" in Fries (Friesland in Nederland van waar hy kom) iets soos "die ouballie" by ons is.

So Vader / Pa en Oupa, ek mis jou so. Ek wens jy was hier. Maar jy't ons voorgegaan. Ons kom ook na ons Hemelse Vader toe, saam met jou.

Dankie vir alles.

Esther, Johan, Simeon en Joshua

Border Bullies - of te wel die wat jou besluite bevraagteken

2010-03-07T16:29:00.000+02:00

Ons was nou onlangs met Simeon by 'n Pediatriese Neuroloog by 'n staatshospitaal. Dit was 'n verwysing deur die spraakterapeute wat graag wil weet of sy brein die boodskappe van luister en praat reg verwerk. Dit het gevoel of hulle my derms uitryg, aangesien hulle baie vrae gevra het. Hy moet 25 Maart 'n MRI breinskandering kry - onder narkose (gas) anders kan hy beweeg.
Daarna wou hulle weet waar Simeon skool gaan. Ek begin die nut insien om mens se homeschool 'n naam te gee. So kan mens weg kom met ongemaklike vrae. Iets soos "Olyfboompies Voorskoolsentrum" (Ps 128) en dis 'n privaat insteling klink beter as homeschool. My huis is mos privaat. Dit kan uitgebrei word na laerskool en hoërskool.
En daar kry ek 'n hele ding oor die sosialiseringsaspek van hs. Dokters in staatshospitale lyk my grootliks hoofstroom en wyk nie af van die staatsmodelle nie.
En kan julle glo hulle sê hulle sal hom evalueer oor 'n tydperk en dan moet daar besluite geneem word. Amper op 'n trant van hulle sal besluit en ek sal daarby moet inval. En sê ek moet die hs heroorweeg. Stel toe Eduplex voor, 'n privaatskool wat veral spesialiseer in kinders met ADD/ADHD probleme lyk my. Maandelikse skoolgeld R1650!!!! Plus adminfooi en plekbespreekfooi vir die volgende jaar. Om dit te kan doen sal ek moet gaan werk, Joshua by 'n dagmoeder los en dan praat ons nie van die stadsverkeer, my baie beperkte klerekas wat uitgebrei sal moet word, ens.
En hierdie is alles ongevraagde inligting. Ek is daar vir die evaluering van my kind se brein. Ek het nooit raad gevra oor my keuse van skoling van my kind. Ek het eintlik geen raad gevra nie. Dis 'n probleem as mens self dokters as konsultante in jou en jou gesin se gesondheid begin sien, en hulle dink nog hulle het alle mag in die hand.
Ek hoop net nie ons het ons hiermee oop gestel vir vrae van die staat af oor hs nie. Maar gelukkig kan ek net sê: "Moenie met my praat nie, praat met my regsverteenwoordiger."

Dilemma 1:
Ek wonder of ons maar hier 'n paar veranderings moet aanbring en weer anoniem moet wees nie. Sal dit ons beskerm? Maar ek voel tog ek wil opstaan vir wat ek wil doen.

Boonop wil hulle hê ek moet vra vir 'n voorskrif van Risperdal. Hulle dring amper daarop aan. Wil dit voorskryf. Medikasie wat vir volwasse psigotiese pasiente voorgeskryf word. Kinders kry net 'n baie klein dosis. Dis omdat almal Simeon as hiperaktief beleef. Dis nou hoe hy optree die oomblik as hy onder druk geplaas word en net as hy nie by die huis is nie.
Nog iets waarvoor ek glad nie gevra het nie, en nie eens in gedagte gehad het nie. Een van die groot redes waarom ons ook homeschool. By die huis is daar geen druk nie.
Hulle het geen voorstelle oor dieet en gedragsverandering gemaak nie. Niks gevra oor ons program in die dag en Simeon se aktiwiteite nie, of hoeveel tv hy kyk nie. En toe ek daaroor vra was die antwoord dat dit niks sal verander nie.
VET CHEAK!!!!
Simeon was 'n baie rustige baba wat maklik geslaap het en ook baie nie baie aktief was en steeds nie is nie. Ek het van die begin af gesê ek sal lag as iemand hom ooit diagnoseer met ADD. En nou lag ek glad nie, ek is kwaad.
Hier moet ek erken dat ek besef het dat baie geleidelik die televisie (net dvd's en videos) vir my 'n kinderoppasser geword het. Ek het dit begin misbruik om nie die aanhoudende gepraat stil te maak. En ek het ook nie baie goed gekyk na hoe Simeon eet nie. Nadat ek dit verander het het baie dinge al verbeter.

Dilemma 2:
2. Risperdal. En die ding dat elke halwe kind met ADD/ADHD gediagnoseer word.

Ek wil nie Simeon aan klasse van 28 of 36 of 42 kinders blootstel nie. Ek WIL hom nou beskerm teen die wreedheid van kinders wat hom sal spot oor sy spraak (nie weghou van ander nie). Ek wil nie dat hy gedruk word om te leer lees nie, indien hy nie wil nie. Hy wil nou net skryf en nie lees nie.

Maar ek gaan my nie steur aan boelies, maar net hul vrae en besware gebruik om my besluit beter te verwoord vir myself.

Daai "wonderlike ding" genaamd VIRUS

2010-03-02T11:42:00.000+02:00

So, na 'n hele paar weke se sukkel en die verlies van baie data en 'n klompie fotos is ek weer terug. Ai, nou soek ek maar wat ek verloor het. En oor dit wat altyd weg is, huil ek nie meer lang trane nie. Een van die dae kom Jesus weer en is al hierdie dinge nie meer van belang nie. Dan word alles op aarde vernietig en bly ons in heerlikheid by die enige God en Vader. En gelukkig is die blog in cyber space en is dis nie verlore nie.

Dinge wat eers so belangrik lyk is later nie meer so erg nie. Ons het 'n paar jaar gelede Simeon se fotos verloor van hy so 10 dae oud was tot op 3 maande. Eers was dit baie erg, en steeds sou ek dit graag wil terug hê. Maar na 'n paar jaar is dit nie meer so belangrik nie. Ons het steeds mooi fotos en baie meer as mense jare gelede gehad het. En ook maar goed daar is geen fotos van Jesus se tyd op aarde. Anders het mense daarvan ook heilige aanbiddingsmiddele gemaak.
Nou kan elke mens Jesus sien soos Hy is.

Ek is net bly om weer van elkeen te lees. Ek het dit die meeste gemis. Die vriende wat ek gemaak het deur blogging.

Rigting vir ons homeschooling

2010-01-31T23:06:00.000+02:00

Ek het my voorgeneem om myself 6 maande tyd te gee om rigting te soek vir die homeschooling. Dis nou nadat ek opgehou werk het en ons na Gauteng getrek het. Ons het intussen onder andere gelees, gespeel, tv programme (deur my gekies) en dvd's gekyk, en spraakterapie begin vir albei seuns.

Die inligtingsdag van Pestalozzi Trust het my baie antwoorde gegee maar ook nog meer vraeEn die beste van alles die boek uit hul biblioteek "The Charlotte Mason Companion" van Karen Andreola.

Die boek het die meeste van my vrae beantwoord. Ek het die boek baie geniet, dit twee keer deur gelees en baie aantekeninge gemaak. Wat vir my interessant is, is dat die boek vir my die antwoorde gegee het van wat ek wil doen en hoe om dit te doen, die aha oomblik vir homeschooling vir my. Vir nou. Maar op iemand anders se blog het ek gelees dat selfs nadat hulle baie boeke gelees het en onder andere die bogenoemde boek, sy steeds soek na die hoe? vir hulle homeschooling. 'n Goeie bewys dat ons almal verskillend is en dit verskillend wil doen, en dat elkeen vir hul eie huis en kinders die regte ding wil en kan doen.

Charlotte Mason se metode soos deur Karen Andreola beskryf, kan soos volg opgesom word:
Lees baie 'Living, Whole' boeke
Laat die kinders dit weergee in sy eie woorde - dws 'narrate'
Skryf werk - iets wat ons bietjie sal los vir eers aangesien ek glo in 'Better Late than Early' met my seuns
Skildery bestudering -'Picture Study' - kyk na skildery en vertel in eie woorde wat hy sien
Musiekwaardering
Griekse Mitologie - ek sal nog oor hierdie een besluit
Feëverhale - ek sal dit maar baie sif
Poësie/Gedigte/Digkuns
Shakespeare
Geskiedenis deur veral biografieë en fiksie
Natuurstudie

Ek hoop ek het alles hier reg.

Ons gaan nou hierdie metode aanpas en gebruik in 'n tipe unschool in ons huis. Unschool op 'n Charlotte Mason manier. Nie so gestruktureerd soos haar metodes destyds was nie, maar ook nie so ongestruktureerd soos unschool nie. Ek voel op die manier tuis.

Ek het ook die boek 'School can Wait' uitgeneem maar ek kon dit net nie gelees kry nie. Dit wou nie vloei nie. Dalk omdat die CM boek meer antwoorde gegee het oor 'hoe?'. Ek weet nie.

Nou lees ek 'Karen Andreola's Pocketful of Pinecones - Nature Study with the Gentle Art of Learning'. En 'For the Children's sake' van Susan Schaeffer Macaulay.

Volgende keer skryf ek oor hoe ons dit begin toepas het en wat sover 'n sukses is.

Verandering = vakansie???

2010-01-20T21:37:00.000+02:00

Ek weet nie so mooi van daardie ene nie, maar ek het besluit sekere dinge hier moet verander. Toe ek begin het om te blog, was ek nuut in hierdie goed. Ek het 'n paar jaar gelede probeer maar ek en rekenaars is nie altyd maats nie. Iets gaan maar baie keer skeef. (kan jul glo ek het al weer my yahoo naam vergeet, ek weet nie hoeveel ek al het nie)
Nou is 'n blog oor net my homeschool journey te eng en ek wil meer skryf, meer oor my lewe. Ek het 'n paar ander blogs waar ek nog nie iets noemenswaardig geskryf het nie. So, nou gaan ek dit kombineer.
Ek het ook besluit dit raak te moeilik om totaal anoniem te bly. Koninkje is Simeon, nou 5 jaar en 7 maande en Hufet is Joshua, nou 1 jaar en 7 maande. Dit was nie so beplan nie maar hulle verjaar, agv 'n nood-geboorte, 1 dag uit mekaar.
My naam is Esther, maar ek hou maar by AutumnVine. Die hersblare in die hexrivier by De Doorns sal my altyd by bly. Ons moet die lote wees ingeplant op Jesus, die wingerdstok. Ek is mal oor kleure, ek wil nie net altyd groen wees nie. Nee, oranje is nou my gunsteling. As ek soos my PinkHairGirl vriendin was... wel ek dink oranje hare is dalk bietjie te erg.

Later nog meer veranderinge. Amper 'n vakansie werd. Hou net korter.

Lees...Lees...Lees

2009-12-29T21:37:00.000+02:00

Leendert van Oostrum het die volgende gesê oor wat ouers vir hul kinders kan doen in plaas van 'n formele leerplan.

gewilde boeke in ons huis

Die ouer lees 'n minimum van 1 uur per dag aan die kinders voor. Dit is nou bo en behalwe dit wat 'n kind kan lees. Die foto wys ouma wat vir die seuns se niggie voorlees. En ek hang saam aan haar lippe al is dit jare gelede wat sy so vir ons aan die kombuistafel of by die bed voor gelees het.

ouma en Mila

Die lekker ding is dat die ouer of voorleser in hierdie tyd self kies wat gelees gaan word. Die kind mag voorstelle gee, maar dit is die ouer se keuse.

70% van wat gelees word is stories, kortverhale, gedigte en liedjies.

Dit bou verbeelding = skeppende denke = probleemoplossing wat nodig is eendag in die wetenskap, sakewêreld of vir intrepreneurskap.

30% biografië - lewensverhale van mense, reisverhale, natuur, ens

Belangrike instrumente hier is 'n aardbol (volgens Simeon 'n aardebol) en 'n atlas. So kan almal saam kyk waar die plekke is. Dit help met geskiedenis en aardrykskunde.

Lees 70% in die moedertaal - dis eintlik die taal waaraan die kind veral blootgestel is in die baarmoeder, die taal wat die ma met die kind praat.

30% sal dan alle ander tale wees.

Wat doen die kinders in hierdie tyd?

Hulle mag nie stil sit nie, hulle hoef nie stil te sit nie. Laat hulle teken - wat gebeur in die storie of iets anders. Hulle kan beweeg, swaai, rol, bollemakiesie slaan. Of dalk soos Simeon kaartjies speel.

Hulle mag net nie praat of raas nie. 'n Groot probleem met Simeon wat eintlik pratende speel.

Daarna vertel die kind die verhaal terug. Maar dit is nie 'n toets of 'n begripstoets. Dis 'n informele vertelling van een kind oor wat in die storie gebeur het. In sy eie woorde.

Dit ontwikkel auditiewe persepsie. Brei woordeskat uit. Dis belangrik vir denke. Formulering van gedagtes. Die kind leer wat belangrik is, wat is sekondêr. En wat is die belangrike feite in die storie. Hulle leer logiese volgorde.

Moenie die kind reg help nie. Hy gee dit weer in sy eie woorde. Daarna kan 'n ander kind dalk net byvoeg of sy idees gee. Maar hy mag nie die eerste verteller kritiseer of reg help nie. Die volgende dag is dit weer 'n ander kind se beurt om eerste te vertel.

Wel, ek is so bly ek het nou hierdie neergeskryf hier. So het ek my eie gedagtes geformuleer en myself ook weer gehelp met beplanning vir die jaar wat voorlê.

Ek sien nou baie uit na homeschooling in 2010!!!

Nog te meer omdat ek 'n boek uit die Pestalozzi Trust se biblioteek geleen het wat my baie gehelp het oor wat om te doen en hoe. Maar later daaroor.

Nog werkswinkel feite

2009-12-29T13:49:00.000+02:00

Desember luiheid...
Sjoe, ek het heerlik lui geraak en voel daardie diep Desember gevoel. G'n niks lus vir niks nie. Behalwe lees oor homeschool. Dit bly interessant.

Die werkswinkel
Wat vir my die lekkerste was van die werkswinkel was dat die van Oostrums nie 'n formele kurrikulum volg nie. Die enigste twee formele vakke wat hulle dogters het is musiek en wiskunde. En selfs daarin is dit informeel. Een van hul dogters het vir 2 jaar geen wiskunde gedoen nie. Net gespeel, fiets gery, skaatsplank geleer, geklim en klouter, ens. Na twee jaar het sy weg gespring en alles binne 'n kort tyd weer ingehaal.

Nadat Leendert die bogenoemde aan baie belangrike mense in die opvoeding vertel het, het 'n hoë wiskundige gesê dat sy wel besig was met wiskunde. Die praktiese sy daarvan. Die ruimtelike orientasie.

Dis die een rede waarom ons sal hoor mense sê hulle is nie wiskundig aangelê nie. Almal leer deur eers iets te leer en daarna prakties uit te werk. Ons sien dit baie goed in babas. Hulle leer iets en dan lyk dit of daar niks gebeur nie. Die leerkurwe word gevolg deur 'n afplatting of assimulasie. Verwerking van dit wat geleer is. Groei en konsolidasie. Wat gebeur in die skool...? Daar is nie tyd om "niks" te doen nie. Die werk gaan aan. Jy het miskien 'n paar maande of dalk 'n twee jaar verwerkingsperiode gehad. En toe jy wil voort gaan, was die klas net te ver voor.

In 'n klaskamer kan onderwysers nie die 30 of 40 kinders se verskillende leerkurwes in ag neem nie. En dink net, vir elke "vak" het mens nog verskillene leerkurwes ook.

Die lekker van homeschool is dat ouers hierdie leerkurwes van hulle kinders in ag kan neem.

Hierdie informele aanslag van die van Oostrums het my baie goed gepas. So kon Pappa Johan ook sien dat dit nie so erg is om nie 'n formele program te volg nie.

Die groot konsolidasie fase in kinders:
Dit vind plaas hier van 11 - 15 jaar. Ons noem dit puberteit. Kinders het baie dinge uit te sorteer. Hulle het tyd nodig, om hul eie dinge te doen, te dagdroom en in eie geselskap deur te bring. Geen gejaag nie.

As hul uit die fase kom, neem hul gewoonlik verantwoordelikheid vir hul eie onderrig.

2009-12-03T22:22:00.000+02:00

Praktiese raad wat ons by die werkswinkel gekry het gaan my nou baie help. Een van die onderwerpe wat behandel sou word is kurrikulums. Ek was nogal bang dat ons sou toe gegooi word met verskillende opsies wat baie belowend lyk. Die teendeel was dat dat geen kurrikulum eens genoem is nie. Die volgende voorstelle is gemaak.

Lees baie vir jou kinders. Selfs al kan hulle reeds lees hou kinders steeds daarvan. Ek moet bieg dat ek steeds daarvan hou dat my ma stories vir my kinders lees. Ek kan ure na haar stem luister en dit neem my na baaaiiieee jare gelede...op die plot... om die tafel in die kombuis, of in ons kamer...stories...van der Hulst...

Lees dus 'n minimum van 1 uur per dag vir jou kinders.

70% daarvan stories, kortverhale, gedigte, liedjies - dit stimuleer verbeelding, en dit help weer met skeppende denke, wat weer probleemoplossings aanhelp. Dit word gebruik in die wetenskap, sakewereld, intrepreneurskap.

30% Biografieë -d.w.s lewensverhale van mense, Reisverhale, Natuur ens. Hier is 'n atlas en aardbol van ontskatbare waarde aangesien dit geskiedenis en aardrykskunde is.

Onthou:

Jy besluit wat jy vir hom wil lees. Later kan hy bepaal, maar hierdie uur is 'joune'. Mens lees natuurlik altyd wat die kinders in belangstel.

Die kind moet nie gedwing word om stil te sit nie. Hulle kan teken, speel, bollemakiesie slaan, solank hulle nie steur en lawaai nie. Kinders neem baie meer so in.

Daarna moet hy dit terug vertel - dis nie 'n begripstoets nie, maar informele gesprek

'n Kind se ouditiewe persepsie ontwikkel so, sy woordeskat, wat denke aanhelp.

Kinders leer wat is belangrik en wat is sekondêr.

Leer artikuleer en formuleer

Leer om logiese volgorde te handhaaf

Tuisonderrig werkswinkel

2009-12-02T21:02:00.000+02:00

Saterdag het ons die werkswinkel van Pestalozzi Trust bygewoon. Dit was baie insiggewend en ek sal so iets aanraai aan almal wat dit kan doen. Veral in die begin om jou te help om besluite te neem. Dit was veral vir my man 'n goeie ding aangesien hy nog nie so oortuig is van home schooling nie. Hier is Leendert van Oostrum besig om ons 'n paar skokkende dinge oor 'n skoolhandboek te vertel.
Wat vir my van belang was is dat

Ons kinders 16 loopbaan veranderings gaan maak (nie werksveranderings nie)
Inligting teen 'n spoed verouder
Ons kinders moet weet waar om geldige, betroubare, relevante inligting te bekom

Daar is 'n verskil tussen opleiding en opvoeding.

Opleiding is waar mens van buite af kyk. Soek 'n leemte in die mark, ondersoek dit, skryf opleidingsmateriaal /kurrikulum, lei opleiers op, leer dit aan studente.

Opvoeding is die teenoorgestelde. Mens kyk nie na die omgewing maar na die student. In ons geval na jou eie kind. Kyk na sy talente, gawes, persoonlikheid, potensiaal. Dan ontwikkel mens die kind maksimaal. So 'n persoon kan homself help in 'n veranderende wereld.

Die persoon wat so opgevoed is, lei homself op. Hy kan sy eie beroep skep.

Leendert het daarna gesê dat as jy nie opvoeding en opleiding aan jou kind kan gee nie, gee hom dan die opvoeding en los die opleiding vir hom.

So tussendeur het Koninkje die kamera beet gekry en 'n paar fotos geneem - nee, eintlik baie, maar net 'n paar is bruikbaar.

Die werkswinkel deur die oë van 'n tuisskool kind.

Die ete

Boetie Huffet

'n Interessante vorm...

...en wat dit eintlik was

My klein voetjies van hier bo af

Daar is ook gepraat oor die wetlike aspekte van tuisonderrig/home schooling. Oor die Grondwet, die skole wet, beleid, prosedures en praktyk.

Een ding het sterk uit gekom. Ons het regte, ons kinders het regte. En ons moet dit self beskerm. Net jyself kan dit beskerm, deur dit uit te oefen. Indien nie, verloor mens die reg.

Niks kom in werking as mens dit nie self in werking stel nie.

Ons het die reg op tuisonderrig. Ons moet dit self uit oefen.

Oor dit wat ek prakties vir ons geleer het sal ek volgende keer skryf.

Speel-speel uitspeel

2009-11-27T09:27:00.000+02:00

Koninkje is lief daarvoor om uit te speel wat hy ook al sien. Dit het baie vroeg begin, en hou steeds aan. Ek hoor hom nou in die sitkamer speel. Die groot kenmerk van die spel is dat hy in 'n hoë stemmetjie praat.

Hier speel hy Cars-Cars. Lightning McQueen moet die pad wat hy gebreek het weer reg maak. Maar dit vat te lank om dit te teer. Hy gebruik dus al sy perdekrag om die pad vinnig klaar te maak. Ongelukkig is die pad vol hobbels.
Tannie Liezl het vir sy verjaarsdag 'n stelletjie werksvoertuie gegee, padrollers, stootskrapers ens. Een daarvan word Bessie was McQueen moet trek.

Al die 'inwoners' van Radiator Springs is baie ongelukkig daaroor.

En later vergader hulle by Flo se garage.

En nadat die Bloubulle!!! gewen!!! het en ek vir die eerste keer in jare die wedstryd gekyk het
het Koninkje sommer rugby-rugby ook gespeel. Kyk die 'blou bulle' en 'cheetas'. Ons is nie groot sportkykers nie, dus weet hy nie daar is eintlik net twee pale nie. Maar hy het die vorms reg. En dit na net 'n kort rukkie se wedstryd kyk.

My uno jenga is daarmee heen, maar vandat dit ontdek is het dit al 'n baie goeie doel gedien. Paaie, mense, tolhekke, vliegtuie, karretjies, rugbypale, huise, ens.... So, eendag sal ek maar weer 'n stel gaan koop. O, ek het van die verkeerslig vergeet. Uit sy eie het Koninkje groen, geel en rooi blokkies bo-op mekaar gestapel en vertel dis die verkeerslig van Radiator Springs. (te sien net agter die pers pale. Hier dien dit egter die doel van die groot ligte.)

Wow, ek besef my kind het heelwat gesien wat ek nie eens aan hom uitgewys het nie. Die wonders van 'n kind se waarnemingsvermoë. Dit is iets wat ek die meeste geniet van homeschool. Dat mens soveel meer die wêreld deur jou kinders se oë kan sien en ontdek.